झटारो: हाम्रै राम्रो

लक्ष्मण गाम्नागे

खाडी भनिने बालुवाको रासमाथि खडा भएका दुबई र कतारका केही सहरको यात्रा गरियो । जति घुमे पनि जति हेरे पनि आफूलाई त आफ्नै देशको थिति धेरै राम्रो लाग्यो । नियम–कानुनहरू साह्रै कडा हुँदा रहेछन् त्यहाँका, एकदमै निरंकुश । साथीहरूले सवारी नियमहरूका विषयमा सुनाउँदा आङै सिरिङ्ग हुने ।

चोकहरूमा रातो बत्ती बलेको बेला कदाचित गाडीले अलिकति सीमा नाघ्यो भने पाँच हजार रियाल जरिवाना लाग्छ रे ! हाम्रो पैसोले यसो गुना गरी हेर्दा थाहा भयो, डेढ लाख रुपियाँ । यस्तो पो हुँदो रहेछ । कत्रो ठूलो जरिवाना ! चालकमाथि कत्रो अन्याय ? यसो छेउकुना पारेर पुलिसका खल्तीमा एक–डेढ सय हालिदिएर उम्किन पनि नपाइने, त्यसो गर्न खोज्यो भने च्याप्पै पारेर जेलमै कोचिदिने । मान्छेलाई मात्रै होइन, गाडीलाई पनि जेल हाल्ने कस्तो बेथिति ! कस्तो अप्रजातान्त्रिक देश ! झुक्किएर वा एकछिनका लागि गलत ठाउँमा पार्किङ गरियो भने पाँच सय रियाल खुरुक्क नबुझाई धरै नपाइने । माफी मागे पनि नमान्ने, मन्त्री लगाउँदा पनि नलाग्ने, नेतालाई भनाउँदा पनि नहुने । त्यो भन्दा त हाम्रो धेरै राम्रो ।

हामीलाई घुमाउने मित्रले सुनाए, ट्याक्सीमा कुनै यात्रुले कुनै सामान वा पैसा बिर्सिएर हिँड्यो भने ड्राइभरलाई ठूलै आपत् पर्छ रे ! प्रहरी कार्यालयमा लाइन लागेर भेटिएको माल दर्ता गराएर, सामान हराउने यात्रु फेला परेर, उसले सकुशल सामान पाएको भर्पाई नगरुन्जेल ड्राइभरले छुट्टी नै नपाउने । ल हेर्नोस्, कस्तो दु:ख ! भेट्टाएको माल दम्पच पार्ने त कुरै भएन, जिम्मा लाउनकै पो धौ धौ । 

उसो त गाडी चलाउने चालकहरू पनि लोसा हुँदा रहेछन्, त्यही भएर दु:ख पाएका हुन् । झ्याप्पझुप्प नियम मिचेर भाग्नै नसक्ने । उछिनपाछिन गरेर बटुवाहरूलाई लतार्दै, अघि लागेका गाडीलाई हर्न लगाएर ध्वनिआतंक मच्चाउनै नसक्ने । एक साता बस्दा हामीलाई घुमाउन हिँडेका मित्रले एकपटक बिस्तारै हर्न बजाए । अगाडिको गाडीपछि सरेर हाम्रो गाडीमा छुन खोजेकाले हर्न बजाएका थिए ।

पछि त उनी उल्टै हामीलाई ठोक्न खोज्ने चालकलाई ‘सरी’ पो भन्छन् । मैले भनेँ, ‘त्यसलाई आँखा छैनन् साले भनेर गाली गर्नुको सट्टा किन सरी भनेको ?’ उनले भने, ‘मैले हर्न बजाएँ नि त !’ लाखौँ लाख गाडी छन् सडकमा तीव्र गतिले दौडिरहेका, रातो बत्तीमा अड्किएका, जाममा परेका तर हर्न बजेको पटक्कै सुनिँदैन । हामीकहाँ हेर्नोस् कति फुर्ती छ, कति हतार छ, कति जोश र जाँगर छ । हामी त अगाडिको गाडी खाडलमा खसेर अड्किएको होस् कि टायर पड्किएको होस् अथवा ब्रेक फेल भएर रोकिएको होस्, पछाडिबाट हर्न बजाएर त्यसको सातोपुत्लो उडाइदिन्छौँ ।

सडकमा हिँड्ने पैदलेहरूका कानका जाली नफुटाई हामीलाई ड्राइभर हुनुको गौरवै प्राप्त हुँदैन । सडक पार गर्न खोज्ने बूढाबूढी हुन् कि बच्चा, आँखा नदेख्ने हुन् कि खुट्टा नटेक्ने, त्यस्तालाई समेत ‘मर्लास् है !’ भन्दै आफ्नो गाडी हुँइक्याउनुमा हाम्रो कत्रो सान हुन्छ । त्यहाँ त आफ्नै गाडी चलाउनेहरू पनि कस्ता लुरे, हुतिहारा । ‘सरी सरी’ भन्दै पो हिँड्दा रहेछन् । लोकतन्त्र भनेको लोकतन्त्रै हो । थिति त हाम्रै कता हो कता राम्रो !

पुरा पढ्नुहोस्

स्मरण: ०४८ सालको निर्वाचन

मैयाँदेवी श्रेष्ठ
राप्रपा, नेपालका त्यस क्षेत्रका उम्मेदवार राजेश्वर देवकोटाले चाहिँ ‘मसँग लड्न आएको, अब देख्नुहुन्छ आफ्नो हैसियत’ भनेर धम्की नै दिए । देवकोटाजीहरूले खसीबोका र राँगा त कति ढाले कति ।
पुरा पढ्नुहोस्

मिथकको जघन्य कारोबार

मनबहादुर बस्नेत
सी माला किनबेचमा ज्यान लिनेसम्मको अपराध
पुरा पढ्नुहोस्

आसन ग्रहणको महारोग

सीताराम बराल
समाजमा ठालू प्रथा कायमै रहेको सन्देश दिने एउटा विकृति
पुरा पढ्नुहोस्

बबुरो रक्षा मन्त्रालय

सुरेशराज न्यौपाने
मुलुकको समग्र सुरक्षा व्यवस्थाको जिम्मेवार मन्त्रालय सैनिक मुख्यालयको हल्काराजस्तो
पुरा पढ्नुहोस्

बर्माका नेपाली: मख्खन र रुवीले मालामाल

दीर्घराज उपाध्याय
नेपाली मूलका बर्मेली व्यापार–व्यवसायमार्फत समृद्धिको उकालोमा
पुरा पढ्नुहोस्

सुरक्षा घेरामा साग

नवीन अर्याल
बहुप्रतिष्ठित खेल प्रतियोगितामा सुरक्षा चुनौती
पुरा पढ्नुहोस्

उस्ताद उवाच

राजकुमार रेग्मी
विज्ञापनकै कारण चाउचाउ जगत्मा नयाँ शक्ति चाउचाउले तहल्का मच्चाउन थालेको छ ।
पुरा पढ्नुहोस्

झटारो: कतारबाट हतार हतार

लक्ष्मण गाम्नागे
कतारमा आइपुुगेपछि मन अलिक शान्त भयो । ट्राफिक जाम, अलिक फोहोर मैला, अलिअलि भत्केका, टालेका सडकहरू देख्न पाइयो । केही साँघुरा गल्ली पनि हेर्न पाइयो ।
पुरा पढ्नुहोस्

समसामयिक

मिथकको जघन्य कारोबार

मनबहादुर बस्नेत

बौद्ध, टुसालबाट बिहान ६ नबज्दै झिसमिसेमै स्वयम्भूनाथको दर्शनार्थ निस्किएका थिए, छोसाङ शेर्पा, ६० । स्वयम्भूमै छँदा ३० पुसको त्यो बिहान साढे ७ बजेतिर उनको मोबाइलमा घन्टी बज्यो । एक जना परिचितले आफू सी माला किन्न आएको बताएपछि स्वयम्भूबाट छोसाङ छिटोछिटो बौद्ध फर्किए । छोसाङकी श्रीमतीसमेत बौद्ध स्तूपा दर्शनका लागि निस्किएकी थिइन्, बिहान साढे ७ बजेतिरै । छोसाङ बौद्ध पुगेपछि फेरि त्यही मान्छेको फोन आयो । त्यसपछि बौद्धकै एउटा चिया पसलमा भेटेर उनीहरू छोसाङको घरतिर लागे । विडम्बना ! छोसाङ घरबाट जिउँदो निस्किन पाएनन् । 

काठमाडौँको उत्तरी क्षेत्रमा पर्ने बौद्ध मानिसहरूको चहलपहल भइरहने थलो हो । तर, बौद्धको मूल सडकबाट टुसाल जाने रोड छिर्नासाथै सुनसान बस्तीमा पुगेझैँ लाग्छ । जबकि, त्यहाँ पुग्न मुस्किलले ५० मिटर मात्रै छ । हायात होटललाई दाहिने पारेर छिरेपछि पश्चिम–दक्षिण मोहडा फर्किएको एउटा घर छ । वरिपरि बाक्लै बस्ती भए पनि यो घरभित्रका गतिविधि बाहिरबाट सहजै देखिँदैन । महानगरीय प्रहरी वृत्त बौद्धबाट करिब एक  किलोमिटर मात्रै दूरीमा रहेको यो एकान्तिक घरको तेस्रो तल्लामा ३० पुसमा दिनदहाडै छोसाङको हत्या भएको थियो । 

“म आउँदा श्रीमान् रगताम्य भएर लडेको देखेँ,” छोसाङकी श्रीमती कान्छी शेर्पाले नेपालसँग भनिन्, “म चिच्याएँ । आत्तिएँ । अनि, छिमेकीहरू आएर प्रहरीलाई खबर गरिदिए ।” सी माला, सामुद्रिक जीवको अस्थिपञ्जरबाट बनेको विश्वास गरिएको गहना, जसको कारोबार नेपालमा अवैध मानिएको छ, का अवैध कारोबारी छोसाङको हत्या फुरी शेर्पाले गरेको प्रहरीको प्रारम्भिक अनुसन्धानबाट खुलेको छ । मालाको ‘डिल’ गर्न दुवै जना छोसाङको घर गएका थिए । “सी मालाको कारोबारकै क्रममा विवाद भएको हुनसक्ने हाम्रो अनुसन्धानको सुइले देखाएको छ,” महानगरीय प्रहरी वृत्त बौद्धका प्रहरी नायव उपरीक्षक (डीएसपी) नरहरि रेग्मीले भने, “तर, अझै निचोडमा पुग्न सकिएको छैन । सी माला यति महँगो चीज रहेछ भन्ने मलाई समेत यो घटनापछि मात्रै थाहा भयो ।” 

छोसाङलाई मृत्युको मुखमा यस्तो चीजले पुर्‍यायो, जसको कारोबारमा उनी संलग्न थिए । छोसाङका आफन्तले प्रहरीमा दिएको उजुरीमा समेत करिब तीन करोड रुपियाँको सी माला लुटिएको उल्लेख छ । 
बौद्ध समुदायमा पवित्र गहना मानिन्छ, सी माला । सी माला जोकोही बौद्ध धर्मावलम्बीले लगाउनसमेत सक्दैनन् । “एउटैको लाखौँ रुपियाँ पर्छ,” जापानका लागि राजदूतसमेत रहिसकेका गणेश योञ्जन भन्छन्, “हाम्रो समाजमा यसको माला लगाएपछि प्रतिष्ठा बढेको ठानिन्छ ।”

मानिसको इज्जत र प्रतिष्ठासँग जोडिएको यसको कारोबार भने पवित्र छैन । यस्ता अवैध व्यापारले समाजमा जघन्य प्रकृतिका आपराधिक घटनाको समेत जन्म हुन थालेका छन् । त्यसैको उदाहरण हो, छोसाङ हत्या । अवैध कारोबार भएकाले यस्ता अधिकांश घटनाबारे प्रहरीलाई समेत पत्तो हुँदैन ।

प्रहरीकै अभिलेख अनुसार पनि छोसाङ हत्याको दुई महिनाअघि मात्रै बौद्धको भुवलडाँडामा यस्तै हत्या भएको थियो । तिहारको भाइटीकाको दिन ८४ वर्षे वृद्धा निमा दोर्जे शेर्पा नामडो घरमै एकाबिहानै मारिएका थिए । सबै सन्तति अमेरिकामा बस्दै आएकाले निमा घरमा एक्लै बस्थे । उनको हत्यासमेत सी माला र मुगा लुट्नकै लागि भएको प्रहरीको आकलन छ । यद्यपि, घटनामा संलग्नलाई प्रहरीले पक्राउ गर्न सकेको छैन । हत्या हुनुभन्दा केही दिनअघि मात्रै निमाले एक जना व्यक्तिबाट दुईवटा सी माला किनेका थिए । बौद्धमै दुई वर्षअघि एक दम्पतीको समेत हत्या भएको थियो ।

कारोबारमा अन्तर्राष्ट्रिय सञ्जाल
सी मालाको अवैध कारोबार बौद्ध क्षेत्रमा कसरी फैलिरहेको छ भने अन्तर्राष्ट्रिय गिरोहकै संलग्नता भेटिएको छ । तहतह पार गरेर यसको कारोबार हुने गरेको समेत भेटिएको छ । चीनको तिब्बत, नेपाल र भुटान गरी कम्तीमा तीन तहमा अन्तरदेशी सञ्जाल खडा गरी यसको ओसारपसार हुने गरेको छ । बौद्ध धर्मावलम्बी र दलाई लामा निर्वासनमा बसेको भारतको लद्दाख क्षेत्रमा समेत यी मिथकीय मालाको अवैध कारोबार हुने गरेको छ । 

गत भदौमा भुटानदेखि आएरै नेपालमा अपहरण तथा शरीर बन्धक बनाएको थियो, एउटा गिरोहले । भुटानमै अपहरणको योजना बनाएर नेपाल आएका थिए, गिरोहमा संलग्न डी दोर्जे लामा । उनी भुटानको राजधानी थिम्पुमा बसेर सी मालाको र्‍याकेट सञ्चालन गर्ने अतिसा बटियाका नेपाल हेर्ने प्रमुख एजेन्ट हुन् । माला सुरक्षित रूपमा भुटान पुर्‍याउन बटियाले भुटान र भारतबाट थप चार जनालाई नेपाल उतारेका थिए । महानगरीय प्रहरी अपराध महाशाखाले डी दोर्जेको समूहलाई २५ भदौमा पक्राउ गरेपछि यो भेद खुलेको हो । 

बौद्धमै बसेर अवैध कारोबारमा संलग्न भक्तपुरका उपेन्द्र लामिछानेमार्फत माला किन्न आएका थिए, डी दोर्जे । तर, उनको समूहले लामिछानेबाट सामन नकिनी उनैलाई अपहरण गरेर लुट्यो । लामिछानेलाई सामान ल्याउन लगाएर आफू बसेको बौद्ध छोर्तेन होटलमै चार घन्टा बन्धक बनाएका थिए । 

लामिछाने भुटानी र नेपाली कारोबारीलाई सामान मिलाइदिने बिचौलिया हुन् । उनलाई बौद्धमै कपडा व्यवसाय गर्ने नरेश अग्रवालले दुई करोड रुपियाँमा बेचिदिन १५ थान माला दिएका थिए । तर, लामिछानेले डी दोर्जेलाई १६ करोड रुपियाँमा बेच्ने डिल भएको थियो । सी मालाको मूल्य कसरी बढाबढ हुन्छ भन्ने चित्र यो डिलबाट नै प्रस्ट हुन्छ । “जसले जति मूल्यमा बेच्न सक्यो, त्यति हुँदो रहेछ,” महाशाखाका प्रमुख तथा प्रहरी वरिष्ठ उपरीक्षक (एसएसपी) सर्वेन्द्र खनाल भन्छन्, “बहुमूल्य सामान भएकाले अन्तर्राष्ट्रिय गिरोहको समेत संलग्नता हुने गरेको छ ।”

बौद्ध धर्मावलम्बीमाझ सी माला मूल्यवान् गरगहना मानिन्छ । समृद्ध जीवनको परिकल्पनासहित यस्ता माला धारण गरिन्छ । विश्वासकै आधारमा आपसी मोलतोलमा यसको मूल्य निर्धारण हुन्छ । त्यसैले यसको ठ्याक्कै बजार मूल्य हुँदैन । तर, जानकारहरू करोडौँको मूल्यमा यसको कारोबार हुने बताउँछन् । बौद्ध क्षेत्र यस्ता गरगहनाको अवैध कारोबारका लागि केन्द्र मानिन्छ ।

सी माला तिब्बती र भुटानी बुद्ध धर्मावलम्बीमाझ पुग्नुअघि काठमाडौँको बौद्धलाई ट्रान्जिट बनाउने गरेको प्रहरीको अनुमान छ । “बौद्ध यस्तो क्षेत्र हो, जहाँ सानातिना अपराध समुदायले नै मिलाउँछ । बाहिर आउनै पाउँदैन । फेरि सी माला सानो हुने भएकाले सहजै लुकाउन सकिन्छ,” एसएसपी खनाल भन्छन्, “बौद्ध यस्ता पुरातात्त्विक सामानको गैरकानुनी व्यापारमा अगाडि भएकाले हामीले विशेष निगरानीमा राखेका छौँ ।”

कानुनी विरोधाभास
प्राचीन स्मारक संरक्षण ऐनले एक सय वर्षभन्दा पुराना पुरातात्त्विक महत्त्वका वस्तुहरूको ओसारपसारमा रोक लगाएको छ । यही ऐन अनुसार सी मालासमेत पुरातात्त्विक महत्त्वको सामान हो । “कारोबारचाहिँ हुनुभएन,” डीएसपी रेग्मी भन्छन्, “लगाउन पाइन्छ तर किनबेच गर्न पाइँदैन । प्रहरीले सी मालाबारे अहिले हेर्ने आधारभूत कुरा यही हो ।”

पर्यटन व्यवसायी मिङमार तेन्जिङ लामा कानुनले नै सी मालाका बारेमा भ्रम सिर्जना गरेको बताउँछन् । “एकातिर लगाउन पाउने भनेको छ । अर्कातिर, ओसारपसारमा रोक लगाएको छ,” उनी भन्छन्, “दैनिक जीवनमा प्रयोगमा आउने सामानको ओसारपसार हुन्छ नै । त्यसैले हाम्रो कानुन नै अव्यावहारिक छ ।” 

यसरी बन्यो हत्या योजना

पुख्र्यौली घर सोलुखुम्बुको टाप्टिङ भएका फुरी शेर्पा र छोसाङको चिनजान भएको चार महिना मात्रै भएको थियो । दुवै जना सोलुको भएकाले चाँडै मित्रता झाँगियो । फुरीले छोसाङको हत्या हुनुभन्दा तीन महिनाअघि सोलुखुम्बु पुगेर छोसाङको घर कहाँ पर्छ भनेर सोधेको खुलेको छ ।

मृतकका आफन्त पासाङ शेर्पाका अनुसार फुरीले छोसाङलाई घर बेचेर श्रीमतीका लागि सी माला किनिदिन लागेको समेत बताएका थिए, घरमै आएर । “यी सबै कुरा हेर्दा फुरीले छोसाङको सम्पत्ति कति छ भनेर बुझ्न खोजेको देखिन्छ,” पासाङ भन्छन् । केही वर्ष जापान बसेर फर्केका फुरी नेपाली सेनाको रासन र सडक निर्माणको ठेक्कापट्टा गर्ने काजी शेर्पासँग पेटी ठेकेदार बनेर काम गर्थे । 
 

 

पुरा पढ्नुहोस्

आसन ग्रहणको महारोग

सीताराम बराल
समाजमा ठालू प्रथा कायमै रहेको सन्देश दिने एउटा विकृति
पुरा पढ्नुहोस्

बबुरो रक्षा मन्त्रालय

सुरेशराज न्यौपाने
मुलुकको समग्र सुरक्षा व्यवस्थाको जिम्मेवार मन्त्रालय सैनिक मुख्यालयको हल्काराजस्तो
पुरा पढ्नुहोस्

चेलीबेटी बेचबिखन: मुख्य गन्तव्य अब भारत नभई खाडी राष्ट्रदेखि युरोप–अमेरिकासम्म

माधव बस्नेत
तेस्रो मुलुकमा चेलीबेटी बेचबिखन कार्यमा गैरआवासीय नेपालीहरूको संस्थामा सक्रिय एवं नेतृत्व तहमै रहेको व्यक्ति पनि संलग्न रहेको पाइएको छ ।
पुरा पढ्नुहोस्

आवरण कथा: कसले थाम्ला कोइराला परिवारको बिँडो ?

नवीन अर्याल
कोइराला परिवारभित्र राजनीतिक विरासतको नेतृत्वका लागि त्रिकोणीय प्रतिस्पर्धा
पुरा पढ्नुहोस्

विचार

बाबुरामको 'नयाँ शक्ति' जन्मँदै पतनको दिशातिर

प्रभुनारायण बस्नेत
कसै गरे पनि पार्टी अध्यक्ष पद नपाएपछि झन्डै तीन वर्षको अथक प्रयासबाट बाबुरामले नयाँ शक्ति नेपाल नामको संगठन निर्माण गरेका हुन् ।
पुरा पढ्नुहोस्

गणराज्य संवाद: बिहार भेटघाटको सन्देश

श्रीकृष्ण अनिरुद्ध गौतम
लालुसँग भेटेर आउने मधेसी नेताले उठाउने गरेका मुद्दा र लालुका कार्यशैलीमा खासै अन्तर छैन । यहाँ उनीहरू खसआर्यलाई गाली गर्छन्, त्यहाँ लालु ब्राह्मण, राजपूत र बनियाँलाई सराप्छन् ।
पुरा पढ्नुहोस्

क्यान्सरको पीडा

शिलु भट्टराई
जीवन र मृत्युको दोसाँधमा यमराजको आगमनलाई प्रतीक्षा गर्दै छटपटाउँदै अकल्पनीय यथार्थलाई स्वीकार गरेर बाँच्न म बाध्य थिएँ ।
पुरा पढ्नुहोस्

मोदीजीको मर्जी

जैनेन्द्र जीवन
दिल्लीका शासक र कथित नेपाल विज्ञहरू डराउनै पर्दैन, नेपालको राजनीतिको कुनै पनि उल्लेख्य धार भारतविरोधी छैन । र, भू–राजनीतिको गुरुत्वाकर्षणले हत्पति हुन पनि दिँदैन । नेपालमा भारत विरोध बढ्ने या घट्ने भारतको आफ्नै कारणबाट हो, नेपालको आ न्तरिक राजनीतिका कारण होइन ।
पुरा पढ्नुहोस्

सैद्धान्तिक कसीमा नेपालको संघीयता

अच्युत वाग्ले
संघीयताको प्रस्ताव राजनीतिक बहसको मूल प्रवाहमा प्रवेश गरेपछि नेपालको सन्दर्भमा यसको आवश्यकता, औचित्य र कार्यान्वयनको सम्भाव्यता एवं स्वरूपबारे जति व्यापक बहस/छलफल हुनुपर्ने हो, भएन । अझै भएको छैन ।
पुरा पढ्नुहोस्

गणराज्य संवाद: मधेसीको खास चासो

श्रीकृष्ण अनिरुद्ध गौतम
आममधेसीलाई सीमांकन नभएर वैवाहिक अंगीकृतको बढी चिन्ता छ । किनभने, अधिकांशको भारतको बिहार प्रान्तका परिवारसँग वैवाहिक सम्बन्ध छ, त्यो वैवाहिक सम्बन्धको वैधता उनीहरूलाई चाहिएको छ ।
पुरा पढ्नुहोस्

हाकिमका कोठा गफका अखडा

बद्री पोख्रेल
अहिले समय धेरै बदलिए पनि हाकिमको कोठाबाट सुरु हुने जागिरको दैनिकीमा खासै परिवर्तन भएको छैन ।
पुरा पढ्नुहोस्

अस्तित्वहीन सय दिन

अच्युत वाग्ले
यो सरकार न्यूनतम मानवीय संवेदना पनि नभएका अधिनायकवादी र व्यक्तिवादीहरूको विशाल झुन्डजस्तो मात्र देखियो ।
पुरा पढ्नुहोस्

जीवनशैली

मुलुककै पहिलो महिला एक्स्क्याभेटर चालकको जीवन–संघर्ष

सिपी अर्याल
मुना घिमिरेले एक्स्क्याभेटर चलाउने लाइसेन्स भने ०६२ मा मात्रै पाइन्, चलाउन जानेको त ०५६ मै हो ।
पुरा पढ्नुहोस्

शम्भुनाथको शानदार शिल्पी

विमल खतिवडा
भरतपुर विमानस्थल परिसरमा निर्माण गरिएको गैँडाको मूर्ति होस् वा पर्यटकीय नगरी सौराहा चोकको हात्तिको मूर्ति । ती बनाउने शम्भुनाथ आर्यको शिल्पी निकै लोभलाग्दो छ ।
पुरा पढ्नुहोस्

बुल फाइटको झझल्को

कृष्ण थापा
एक सय वर्ष पुरानो मौलिक परम्परा
पुरा पढ्नुहोस्

चरित्र अभिनेत्रीहरुको निरन्तरता र सफलता

गोकर्ण गौतम
भिन्न–भिन्न भूमिकामा देखिने उनीहरुको जोश र लोभ अझ ओरालो लागेको छैन ।
पुरा पढ्नुहोस्

चन्द्रलालको चकचकी

विनोद घिमिरे
आईए पढ्दापढ्दै ०३९ सालमा पाँच रुपियाँको बीऊ किनेर तरकारी खेती थालेका चन्द्रलाल तामाङ अहिले वार्षिक एक करोड रुपियाँमाथिको कृषि उपज उत्पादन र बिक्री गर्छन् ।
पुरा पढ्नुहोस्

दिस इज माइकल चन्द

राजकुमार बानियाँ
रेडियो नेपालमा अंग्रेजी समाचारवाचक र गोथे इन्स्टिच्युटमा जर्मन भाषा प्रशिक्षकका रूपमा तीन दशकको समानान्तर सेवा रह्यो माइकलको ।
पुरा पढ्नुहोस्

अर्थ

चीनको चपेटामा तातोपानी क्षेत्र

ऋषिराम पौड्याल

सीमाबाट डेढ किलोमिटर पश्चिमको कोदारीका होटल हिमालय इको रिसोर्टका सञ्चालक पदम मगर भूकम्पपछि फर्केका छैनन् । पौने चार करोड खर्चेर बनाइएको रिसोर्ट भूकम्पले कामै नलाग्ने गरी भत्केपछि उनी विस्थापित भएका हुन् । चार करोड रुपियाँ खर्चेको तातोपानीको होटल स्मल हेवन सञ्चालन भएको दुई वर्षमै बन्द भएको छ । सञ्चालक विष्णुबहादुर श्रेष्ठ गुनासो गर्छन्, “एकातिर भूकम्पको क्षति, अर्कोतिर तातोपानी नाका बन्द ।”

नाकाको मितेरी पुलदेखि तातोपानी बजारसम्म तीन किलोमिटर क्षेत्रका साना–ठूला सयवटाभन्दा बढी होटल बन्द भएका छन् । निर्माणको अन्तिम चरणमा पुगेको स्थानीय दुगुनास्थित बज्र इको रिसोर्ट सञ्चालन हुने तयारी गर्दागर्दै भूकम्पको मारमा पर्‍यो । रिसोर्टका अध्यक्ष रामकाजी पौडेलका अनुसार २५ करोड रुपियाँभन्दा बढीको लगानीमा बन्न लागेको उक्त रिसोर्टलाई पूर्वावस्थामा फर्काउन प्राविधिक टोली मर्मतमा जुटेको छ । पर्यटन विकासको सम्भावना देखेर सीमामा होटल व्यवसायमा गरिएको यो ठूलो लगानी हो ।

तातोपानी भएर तिब्बतको मानसरोवर जाने भारतीय पर्यटकको आगमनलाई लक्षित गरी सीमामा धमाधम होटल बनेका थिए । एकै रात सयौँ पर्यटक अटाउने होटलमा ताला लागेको छ । दैनिक डेढ करोड रुपियाँ राजस्व संकलन हुने तातोपानी नाका नौ महिनादेखि सुनसान छ । अरनिको राजमार्ग भएर नाकामा अहिले निजी प्रयोजनका लागि दैनिक आठ/दसवटा सवारी साधन आउजाउ गर्छन् । व्यापारको त के कुरा, चीनले अध्यागमनद्वारा जारी एकदिने पासका आधारमा दिँदै आएको सुविधा पनि रोकेको छ ।

सिन्धुपाल्चोक उद्योग वाणिज्य संघका अध्यक्ष कमलकुमार श्रेष्ठका अनुसार भूकम्पअघि नै खासामा थन्केको नेपाली व्यवसायीको झन्डै तीन अर्ब रुपियाँबराबरको चार सय कन्टेनर व्यापारिक सामान चीनले छाडेको छैन । नेपालतर्फको सडक, भन्सार कार्यालय र अध्यागमन गत असोजदेखि नै सञ्चालनमा आए पनि चीनले नचाहेका कारण व्यापार ठप्प भएको हो । श्रेष्ठ भन्छन्, “यातायात र आयात–निर्यात व्यापारमा गरिएको करोडौँ लगानी डुबेको छ । ३० प्रतिशत व्यापारी त पेसाबाटै पलायन भएका छन् ।”

व्यापारका लागि नाकामा १ हजार ५ सयभन्दा बढी सवारी साधन सञ्चालनमा थिए । वर्षौंदेखि सञ्चालनमा रहेको चीनसँगको एउटै मात्र प्रमुख नाका बन्द भएको नौ महिना बित्दा पनि यसलाई सरकारले कहिल्यै गम्भीर रूपमा नलिएको नेपाल हिमालय सीमापार वाणिज्य संघका अध्यक्ष विष्णुबहादुर खत्रीको गुनासो छ । भन्छन्, “यस्तो अप्ठ्यारो परेका बेला चीनको सहयोग पाइएन ।”

व्यापारसँगै सयौँ नेपालीको रोजीरोटी गुम्दा पनि राज्यको ध्यान नगएको सिन्धुपाल्चोक उद्योग वाणिज्य संघका सचिव अर्जुन सापकोटाको भनाइ छ । निर्यात व्यापारसमेत ठप्प हुँदा नेपाली सामानको बिक्री पनि रोकिएको छ । नेपालबाट बर्सेनि, तामाका भाँडा, चाउचाउ, गलैँचा, जडीबुटी, हस्तकलाका सामान, दन्तमन्जन, घिउ, काठका मूर्ति, आलुचिप्स, ताजा दूध, सुती कपडा, सोलार उपकरण, डसना, अगरबत्ती, बिस्कुट, नक्कली गहनालगायतका सामान चीन निकासी हुँदै आएका थिए । 

पाँच हजार बेरोजगार

तातोपानी नाका वारिपारि सामान ओसारपसार, चिया पसल, साना होटल, कोठा भाडा, सामानको लोड–अनलोडमा संलग्न झन्डै पाँच हजारले प्रत्यक्ष रोजगारी गुमाएका छन् । नाकामा झोलेपोके व्यापारी पाँच सयको हाराहारीमा थिए भने तीन सय लोडअनलोडमा संलग्न लोडर ।

भिरालो जमिन, पहाड र पहिरो जाने जमिनका कारण उत्पादनबाट सीमा क्षेत्रका बासिन्दालाई तीन महिना मात्र खान पुग्छ । उक्त क्षेत्रका गाती, मार्मिन, फुलपिङकट्टी, लिस्ती, तातोपानी, घुमथाङ, राम्चे, मानेश्वारा, कर्थली, घोर्थलीलगायतका बासिन्दाको यो नाकाको योगदान उल्लेख्य छ । तातोपानी गाविसका पूर्वअध्यक्ष अमृतकुमार खड्का भन्छन्, “नाका बन्द हुँदा यसको असर हरेकको चुलोमा परेको छ ।”
 

 

पुरा पढ्नुहोस्

'इम्बोस्ड नम्बर प्लेट'मा पौने चार अर्बको खेलो

रामबहादुर रावल
संघीयतामा काम नलाग्ने गरी अनियमित तवरले हतार–हतार मुलुकभरका सवारी साधनको नम्बर प्लेटलाई इम्बोस्ड स्वरुपमा परिवर्तन गर्ने तयारी
पुरा पढ्नुहोस्

न सडक, न सुख्खा बन्दरगाह

सीताराम बराल
दुई वर्षमा केरुङ जोड्ने दुई लेनको सडक र रसुवागढीमा सुख्खा बन्दरगाह बन्ने सम्भावना क्षीण
पुरा पढ्नुहोस्

स्थानीयको विरोधले डेढ दशकमा पनि नबनेको प्रसारण लाइन

सुरेशराज न्यौपाने
प्रसारण लाइन मात्र होइन, सबस्टेसन निर्माणमा समेत ललितपुरकै स्थानीयका तर्फबाट ठूलो अवरोध कायम छ ।
पुरा पढ्नुहोस्

संवाद

‘चित्र कोर्नु मेडिटेसन हो’

शब्द/तस्विरः केशव थापा

मिथिला चित्रकलामा आफ्नो छुट्टै पहिचान बनाएका चित्रकार एससी सुमन यतिबेला सिर हाबाट राजधानी आइपुगेका छन् । उनको ‘कल्पवृक्ष’ शीर्षक चित्रकला सिद्धार्थ आर्ट ग्यालरीमा 
राखिएको छ ।

‘कल्पवृक्ष’मार्फत के देखाउन खोज्नुभएको हो ? 
तीन वर्षको मिहिनेतले बनाएका चित्र यसपटक प्रदर्शनमा राखेको छु । सन् २०१३ देखि २०१५ सम्म देशले भोगेका उत्तारचढावलाई मिथिला चित्रकलामार्फत देखाउने मेरो प्रयास हो ।

मिथिला चित्रकलामा कस्तोखाले रंगको प्रयोग हुन्छ अनि के यसमा रंगको पनि अर्थ हुन्छ ?
मिथिला चित्रकलामा प्राकृतिक रंगको प्रयोग गरिन्छ । विशेषत: सेतो, पहेँलो र रातो रंग बढी प्रयोग गरिन्छ । यी रंगले मिथिलाको धर्म र संस्कृतिको पहिचान दिन्छन् ।

चित्र कोर्दा के कुराले तपार्इंलाई आनन्दित बनाउँछ ?
चित्र कोर्नु भनेको मेडिटेसन हो । जब पूरै चित्र बनाएर प्रदर्शनीमा राखिन्छ अनि म सबैभन्दा बढी आनन्दित महसुस गर्छु ।

तपाईंको चित्र सबैभन्दा बढी कति मूल्यमा बिक्री भएको छ ?
चित्रको मूल्यभन्दा पनि चित्र बुझेका मानिसले खरिद गर्दा मलाई खुसी लाग्छ । अरू विधाजस्तो 
यसले मानिसको ध्यान खिच्न सकेको छैन ।

मिथिला चित्रकलाबाहेक तपाईंले अरू चित्र कोरेको पाइएन, अन्य चित्रकलामा किन रुचि नदेखाउनुभएको ?
म सिरहामा जन्मेका कारण घर र समाजका भित्तामा मिथिला चित्रकला नै बढी देखेँ । यसमै ध्यान केन्द्रित भइरह्यो । 

यो तपाईंको कतिऔँ प्रदर्शनी हो ?
यो मेरो १५औँ एकल प्रदर्शनी हो । सन् १९९१ मा मैले पहिलो मिथिला लोक चित्रकला प्रदर्शनी विराटनगरमा गरेको थिएँ ।

अबको योजना के छ ?
काठमाडौँको प्रदर्शनीको प्रतिक्रियापछि पुन: नयाँ थिममा चित्र कोर्ने सोचमा छु ।

पुरा पढ्नुहोस्

'चार राजदूतलाई भेट्न पाइनँ'— मदनकुमार भट्टराई

प्रदीप बस्याल
पूर्वपरराष्ट्र सचिव एवं जर्मनी र जापानका लागि पूर्वराजदूत हुन् मदनकुमार भट्टराई । शिक्षक, पत्रकार हुँदै परराष्ट्र सेवा प्रवेश गरेका भट्टराईले ‘इन्स्टिच्युसनल मेमोरी’ बलियो हुनुपर्नेमा जोड दिँदै आएका छन् ।
पुरा पढ्नुहोस्

‘नयाँ शक्ति होइन, सफा राजनीतिको खाँचो’— प्रा कृष्ण खनाल

जनकराज सापकोटा
मुलुकको राजनीति सही बाटोतर्फ नगएकामा निराश छन्, राजनीतिशास्त्रका प्राध्यापक कृष्ण खनाल । आन्दोलनहरू सफल भए पनि त्यसको भावना अनुसार पद्धति विकास गर्न नेताहरू अक्षम भएकाले राजनीति परिणामहीन हुन पुगेको उनको ठम्याइ छ । उनीसँग यही सन्दर्भमा जनकराज \'नेपाल\'ले गरेको संवादको सम्पादित अंश :
पुरा पढ्नुहोस्

‘ऋण तिर्न नाटकमा फर्किएँ’

सिपी अर्याल
सिने पर्दामा अति व्यस्त अभिनेता दयाहाङ राई यतिबेला नाटक खेलिरहेका छन् । आफूलगायत साथीहरूको संलग्नतामा मण्डला थिएटर खोलेपछि त्यही नाटकघरमा राईले अभिनय गरेको पहिलो नाटक हो, र...माइलो ।
पुरा पढ्नुहोस्

‘मलाई उपप्रधानमन्त्रीको कुर्सी कोक्याइरहेको छ’— चित्रबहादुर केसी

रामबहादुर रावल
प्रतिपक्षको कुर्सीबाट ग्रामीण लबजमा सरकारप्रति कटाक्ष गर्ने शैलीका कारण चर्चित छन्, चित्रबहादुर केसी । उपप्रधानमन्त्री एवं सहकारी तथा गरिबी निवारण मन्त्री केसीसँग पहिलोपल्ट सरकारमा पुग्दाको अनुभव र समसामयिक राजनीतिबारे नेपालले गरेको संवाद :
पुरा पढ्नुहोस्

खेलकुद

क्यान्जिङमा हिउँ चिप्लेटी

प्रदीप बस्याल

भूकम्पसँगै थिलथिलो भएको रसुवाको लाङटाङ उपत्यकास्थित क्यान्जिङ गुम्बामा १४ माघमा अकस्मात् रमाइलो माहोल बन्यो । दुई फिटसम्म परेको हिउँमा १४ जना स्वदेशी स्किवाज प्रथम राष्ट्रिय स्कि च्याम्पियनसिपमा सहभागी भए । नेपाल स्कि संघका कोषाध्यक्ष जितेन्द्र श्रेष्ठ सुनाउँछन्, “आठ वर्षदेखिको योजना बल्ल सफल भयो ।”

हिमालै हिमालको देश भए पनि नेपालमा स्कि बिरानो खेलजस्तो लाग्छ । तर, स्किइङमा रुचि राख्नेले यहाँ उपयुक्त ठाउँको खोजी गरिरहेकै छन् । बेलायतमा बस्ने नेपाली स्कि प्रशिक्षक कृष्ण थापा गत वर्ष आफ्ना साथीहरूसँग रसुवाको केन्जिङ पुगेर स्कि खेलेका थिए । उनी यसपालि पनि ४ पुसमा त्यहीँ पुगे । तर, पर्याप्त हिउँ थिएन । र पनि, थापासँगै गएका नेपाल स्कि संघका केही पदाधिकारीले च्याम्पियनसिपको योजना बुनिहाले । क्यान्जिङकै स्थानीय होटल व्यवसायी नेरुप तामाङलाई राम्ररी हिउँ परे खबर गर्न भनेर फर्किए संघका पदाधिकारी । अन्तत: १४ माघमा आयोजित राष्ट्रिय च्याम्पियनसिप आयोजना भयो ।

स्किइङ त्यसै पनि महँगो खेल हो । जहाँतहीँ गर्न सकिँदैन । स्कि सेट र अन्य गियरमा मात्रै कम्तीमा पाँच लाख रुपियाँ खर्च हुन्छ । त्यसमाथि नेपालमा स्किका प्रशिक्षक शून्यप्राय: छन् । विदेशमा गएर सिक्दा प्रशिक्षण खर्च उत्तिकै महँगो तिर्नुपर्छ ।

नेपालमा रहेका दुई अल्पाइन स्कि प्रशिक्षक रामप्रसाद गुरुङ र शेरबहादुर गुरुङले भारतीय सेनामा रहेर कश्मीरमा काम गर्दा व्यावसायिक रूपमा सिकेका हुन् । रामप्रसादले भारतका तर्फबाट एसियन गेम्समा रजत पदकसमेत जितिसकेका छन् । संघका कोषाध्यक्ष श्रेष्ठ भन्छन्, “दुवैले प्रशिक्षित गरेका खेलाडीले बिस्तारै अरूलाई सिकाउन थालेका छन् ।”

अझै पनि धेरैजसोले युरोपतिर गएर सिकेका छन् । कतिलाई संघले पठाउँछ त कति आफ्नै खर्चमा जान्छन् । तिनैमध्येकी हुन्, महिलातर्फ विजेता घोषित फुन्जो लामा । लङ लाइन (हेलिकप्टरमा झुन्डिएर गरिने काम)की नेपालकै पहिलो व्यावसायिक महिला हुन् । त्यसको तालिमका लागि केही महिनाअघि स्वीट्जरल्यान्डको जम्र्याट सहर पुगेपछि बल्ल उनले स्किलाई नजिकबाट बुझ्ने मौका पाइन् । दुई हजारभन्दा कम उचाइमै बाह्रमासे हिउँ पर्ने त्यहाँका बालबालिका नै मज्जासँग स्किइङ गर्दा रहेछन् । फुन्जोले सुनाइन्, “मेरो लङलाइन प्रशिक्षक स्किको पनि प्रशिक्षक भएकाले मलाई बोनसजस्तै भयो ।”


स्वीट्जरल्यान्डमा केबलकार चढेर माथिसम्म जाने अनि स्किइङ गर्दै तल ओर्लनेको कमी छैन । नेपालमा भने धेरैतिर ट्रेकिङ गरेरै उकालो लाग्नुपर्छ । त्यही सही, धेरै मिहिनेत गरेर उचाइमा पुग्ने र सहजै तल ओर्लने मौलिकता जोडेर नेपालमा स्किइङको ब्रान्डिङ गर्न सकिने अवस्था छ ।

स्किइङमा जति पोख्त हुँदै गइयो, उति उचाइमा खेल्न खोजिन्छ । क्यान्जिङमा पर्याप्त हिउँ नपरेपछि केहीअघि फुन्जो र अन्य साथी त्यसमाथिको हेलम्बु जाने बाटोमा पर्ने ५ हजार २ सय मिटर उचाइमा रहेको गेन्जा पासमा स्किइङ गरेका थिए । फुन्जो भन्छिन्, “तर, क्यान्जिङमा स्किइङ गर्न भनेर गएका २४ जनामध्ये ६ जना मात्र गेन्जा पुग्न सक्यौँ ।”

क्यान्जिङमा भने चार सयदेखि पाँच सय मिटरको अल्पाइन रेस मात्र भएको थियो । त्यसमा पनि टर्निङ र ब्रेकको सीप ज्यादा प्रयोग भयो । तर, दूरी र झुकावका हिसाबले त्यसलाई विशेष मान्न सकिँदैन ।  

हिउँ उचाइमा मात्र पर्ने भएकाले शारीरिक रूपमा फिट हुनैपर्छ । स्कि बुट, स्किज, स्टिक, हेल्मेट गरेर कम्तीमा १५ किलो बराबरका अन्य तौल थेग्न सक्नुपर्छ । त्यसमाथि व्यावसायिक स्किबाजसँग शारीरिक बनोट र अवस्था सुहाउँदो एउटा स्कि सेट चाहिन्छ ।

नेपालमा कहाँ कुन समयमा स्किइङ खेल्ने परिवेश तयार हुन्छ भन्ने जानकारी नै नभएको यसका सौखिन गुनासो गर्छन् । स्कि संघले जुम्लाको खाडीचौर र दोलखाको कुरीमा यसअघि 
सम्भाव्यता हेरे पनि व्यावसायिक रूपमा खेल केन्द्र बनाउन सकिने/नसकिने ठोकुवा गरेर उसैले भन्न सकेको छैन ।

नेपालले स्किइङमा विभिन्न अन्तर्राष्ट्रिय प्रतिस्पर्धा र ओलम्पिकमा सहभागिता जनाउँदै आए पनि त्यसका लागि खेलाडीहरू युरोपेली देश, कोरिया, चीन, इरान र जापानसम्म पुगेर तयारी गर्छन् । फुन्जो भन्छिन्, “नेपालमा स्कि सिकेर भन्दा पनि यसलाई अन्य खेलसँग जोड्न सके मात्र सफल हुन सकिन्छ ।” 

पुरा पढ्नुहोस्

सुरक्षा घेरामा साग

नवीन अर्याल
बहुप्रतिष्ठित खेल प्रतियोगितामा सुरक्षा चुनौती
पुरा पढ्नुहोस्

नेपाली टिम सागका लागि परिपक्व

ज्ञानेन्द्र आचार्य
बंगबन्धु गोल्डकप, सागमा नेपालका लागि वास्तवमै एउटा राम्रो तयारी बनेको छ ।
पुरा पढ्नुहोस्

महान् मेसी

ज्ञानेन्द्र आचार्य
फुटबलमा लय र प्रभाव अझै बढोत्तरी
पुरा पढ्नुहोस्

किन धरापमा छन् जीवनराम ?

नवीन अर्याल
कुवेती प्रकरणसँगै नेपाल ओलम्पिक कमिटी नेतृत्वमा छटपटी
पुरा पढ्नुहोस्

साहित्य

धरावासीको हतारको कमजोर रचना 'रेड स्क्वायर'

जनकराज सापकोटा

कृष्ण धरावासी लेख्नकै निम्ति जन्मिएका हुन् भन्यो भने कसैको आपत्ति रहँदैन । रहोस् पनि कसरी, उनका उपन्यास/कथा पढेर बर्बरी आँसु झार्नेहरूको ठूलो संख्या छ । धेरै पुस्तक लेखेर भन्दा पनि धरावासी मीठो, चोटिलो लेखेर मान्छेको मनमा बसेका हुन् । स्कुल पढ्दादेखि नै म धरावासीको लेखनीको फ्यान थिएँ । उनी कसरी मान्छेको मनलाई कोतर्न सक्ने गरी लेख्छन्, कसरी उनका किताब पढ्दा पाठकलाई फिल्म हेरेजस्तै मज्जा आउँछ ? उनको लेखनी शक्ति देखेर मनमनै कुतकुतिन्थेँ ।

पछिल्ला वर्षमा धरावासीको गर्भधारण क्षमता देखेर धेरैले जिब्रो काढ्छन् । नकाढून् पनि कसरी ? प्रत्येक वर्षको सिँढीमा उनी जुम्ल्याहा, तिम्ल्याहा किताब जन्माउँछन् । पछिल्लो छिमलमा यात्रा संस्मरण थपिएको छ । रसिया भ्रमणको सम्झना समेटिएर लेखिएको पुस्तक रेड स्क्वायर त्यसैको पछिल्लो अध्याय हो ।

मुटुको माथिल्लो भागमा गाँठो पार्दै, आँखाको छेउकुनाबाट रसाएको नुनिलो आँसु सम्हाल्दै धरावासीको उपन्यास पढेकाहरूलाई भने यो पुस्तक छिचोलेपछि पक्कै प्रश्न उठ्छ, धरावासी लेख्नका लागि लेख्छन् कि नलेखिरहन नसकेर लेख्छन् ?

पुस्तकमा ९ जुन २०१२ देखि १२ जुलाईसम्म समेटिएको यात्रा वृत्तान्त छ । रसियन साहित्य धेरथोर पढेका र रुसको कम्युनिस्ट व्यवस्थालाई आफ्नै शैलीमा बुझेका धरावासी पुस्तकभरि आफ्नै विश्वासमाथि विमर्श गर्छन् । रुसी साहित्यमाथिको आफ्नो दृष्टिकोण र साहित्यप्रेमी नेपालीले नाम सुनेका रसियन साहित्यकारको जीवनी धेरै र तिनको लेखनमाथि व्याख्या पनि गर्छन् ।

रसियामा देखेका प्रत्येक ठाउँ र सन्दर्भको वर्णन गर्दा गर्दै धरावासी अतीतमुखी हुन्छन् । उनी आफ्ना बुझाइको सीमितता, आफ्नो भोगाइका विरोधाभासपूर्ण सन्दर्भहरूको वर्णन पनि मीठो शैलीमा गर्छन् । तुलनात्मक अध्ययन पुस्तकको विशेषता नै हो । तर, कतिपय सन्दर्भमा धरावासी त्यसै त्यसै बहकिन्छन् । उनको बहकिने मनले लेखनीलाई ठाउँठाउँमा झिँजोलाग्दो बनाइदिन्छ ।

धरावासीको लेखनी छाप्न अखबारहरू सधैँ लालायित हुन्छन् । अनलाइन पोर्टलमा उनलाई लेख्ने ठाउँ जति पनि उपलब्ध छ । तर, उनले किन यस्तो किताब लेखे ? पढ्दै गर्दा कैयन् ठाउँमा यस्तै अनुभूत हुन्छ । यात्राका क्रममा भेटिएका बग्रेल्ती मान्छेहरूको नाम कैयन् ठाउँमा आउँछन् । गिनेचुनेदेखि नचिनिएका र यात्रामा अनायासै भेटिएका पात्रहरूको नाम पनि उनी उल्लेख गर्छन् ।

धरावासीको पुस्तकमा आफ्नो नाम समेटिएको थाहा पाएर तिनीहरू औधी खुसी हुँदा हुन् । तर, पाठकहरू पटक्कै खुसी हुन सक्दैनन् । बग्रेल्ती नामको लस्करले कतै कतै त प्याराग्राफ नै भरिएको छ । मूल्य तिरेर धरावासीको गहन लेखनी पढ्न चाहने पाठकमाथि यो त अन्याय नै हो ।

२१ उपशीर्षकमा बाँडिएको पुस्तकले रसियाको समाजको भन्दा ‘वर्ड आई भ्यू’ मात्र राखेको छ । यसमा कम्युनिस्ट राजनीतिको इतिहास, साहित्य र समृद्धिको झलक आउँछ । यात्रा क्रममा कैयन् दृश्यको वर्णनमा धरावासीले रसियामा बसेर व्यवसायको सञ्जाल फिजाइरहेको गैरआवासीय नेपाली संघका पूर्वअध्यक्ष जीवा लामिछानेको सहायता लिएका छन् ।

धरावासीको कोमल हृदय ठाउँठाउँमा पोखिन्छ । वर्षौंदेखि रसियामै घरजम गरिरहेका नेपालीको प्रसंगमा उनी लेख्छन्, ‘यत्रो ठूलो संसारमा एउटा मान्छेले लुक्न चाहँदा पनि हराउन कति गाह्रो ? मान्छेलाई के कुराले अल्झाइरहेको हुन्छ ?’ समाधिस्थल घुम्दै गर्दा धरावासीको मनमा अनौठो विचार चम्किन्छ । ‘अग्लो हुने सपना’ शीर्षकमा उनी लेख्छन्, ‘यस संसारमा बाँच्नेहरूको भन्दा मर्नेहरूको संख्या ठूलो छ । मरेकाहरूलाई गनेर पनि के साद्धे ?’ रेड स्क्वायर घुमिसकेपछि लेखक निष्कर्षमा पुग्छन्, ‘किन किन रेड स्क्वायर मलाई चिहानघारीजस्तो लाग्यो, जहाँ केवल मृत्युको स्मृति हुन्छ । यसले अहिलेसम्म पनि मलाई ठटाइरहेको छ ।’

कैयन् प्रसंग दोहोरिएका छन् पुस्तकमा । केही केही त लाइन नै ‘कपी पेस्ट’ गरिएजस्ता देखिन्छन् । जसले पुस्तकमा पर्याप्त सम्पादन नभएको पुष्टि गर्छ । गाडी चालक भ्लादिमिरको व्याख्या ३२ र ५२ पृष्ठमा उस्तै–उस्तै देखिन्छ । १ सय १० पृष्ठको दोस्रो अनुच्छेदको सुरु र १ सय २० दोस्रो अनुच्छेद उस्तै छ । १ सय २६ पृष्ठको पहिलो र १ सय ४७ पृष्ठको दोस्रो अनुच्छेदमा एउटै तथ्य छ । यस्तो दोहोरिने उपक्रम कैयन् पानामा छन् । त्यसले पुस्तकलाई कमजोर बनाएको छ । कमजोरी जति भए पनि धरावासी आफ्नो लेखनीमा इमानदार भने देखिन्छन् । पृष्ठ १ सय ६ मा धरावासीले स्वीकारेकै छन्, ‘भ्रमणका क्रममा टिपोट गर्ने बानी अझै बसेको छैन । त्यही भएर ठाउँ, पात्र, घटनाबारे सम्झिन र सिलसिला मिलाएर लेख्न गाह्रो पर्दैछ ।’

पृष्ठ १ सय ४९ मा धरावासीले हाकाहाकी लेखेका छन्, ‘म हरेक यात्रालाई पुस्तकको रूप दिने कोसिसमा छु ।’ यसैबाट बुझिन्छ, धरावासी आफूले देखेका, जानेका, बुझेका, भोगेका र अनुभूत गरेका सबै कुरा लेख्न चाहन्छन् । त्यही भएर उनले झिनामसिना र उल्लेख नगरे पनि हुने सन्दर्भसमेत नछुटाई लेखेका छन् । तर, यसरी लेखिएका पुस्तक खरिद गर्ने पाठकलाई न्याय गर्छ कि गर्दैन ? धरावासीको लेखनयात्रामा यो प्रश्न तरबार बनेर झुन्डिएको छ । जसको फैसला पाठकको अदालतमा कालक्रममा बिस्तारै गर्ला !

---

रेड स्क्वायर 

स्रष्टा    :    कृष्ण धरावासी
प्रकाशक    :    पैरवी बुक हाउस
पृष्ठ    :    १६०
सम्पादन    :    होम भट्टराई
मूल्य    :    २०० रुपियाँ

पुरा पढ्नुहोस्

मात नदिने कक्टेल 'क्रसिङ स्याडोज'

सरोज जीसी
पुस्तकको सबल पक्ष भनेको कृतिलाई साहित्यिक बनाउने महत्त्वाकांक्षामा अनावश्यक शब्दजालको प्रयोग छैन र पाठकले गम्भीर रूपमा सोच्नुपर्ने कुनै जटिल भाषा छैन ।
पुरा पढ्नुहोस्

संस्मरण: सत्यजितको संसार

प्रकाश सायमी
कतिपय मानिस फिल्म स्कुलमा गएर फिल्म पढ्छन् र सिक्छन् तर मेरा निम्ति सत्यजित आफैँ एक स्कुल हुन्, फरक यत्ति छ ।
पुरा पढ्नुहोस्

असरफको पक्षमा

नेपाल संवाददाता
‘वल्र्डवाइड रिडिङ इन सपोर्ट अफ पोयट असरफ फयाद’ नामक ऐक्यबद्धता अभियान काठमाडौँ, चितवन, हेटौँडालगायत सहरमा भइसकेका छन् ।
पुरा पढ्नुहोस्

नियात्रा: फेवातालमा पोखरा कोलाज

युग पाठक
जादूको सोख चढ्यो कि के हो मलाई ?छु मन्तर !फेवाताल गायब ! माछापुच्छ्रे गायब ! इतिहास वर्तमानमा खप्टिँदै आउँछ ।
पुरा पढ्नुहोस्

ब्लग

नोटबुक

सिपी अर्याल

पेट्रोल पम्पमा फन्को

पुसको अन्तिम साता सुनौली यात्रामा थियौँ मेरा मित्र र म । नाकाको चहलपहल हेर्ने अनि मोटरसाइकलमा पेट्रोल पनि भर्ने उद्देश्य थियो । भैरहवा हुँदै सुनौली बोर्डर पुगियो । एक पाइला नेपाल र एक पाइला भारतमा थियो । त्यो सम्झेर लाग्यो, देश त नक्सामा होइन, मनमस्तिष्कमा हुन्छ । सीमा कट्दा केही डर लागिरहेको थियो, डराउनुपर्ने कारणचाहिँ थिएन । बोर्डरनिरका भारतीय प्रहरीले टुटेफुटे नेपालीमा मुस्कुराउँदै सोधे, “कहाँ जान लाग्नुभो ?” हामीले ओठ चुच्याउँदै भारततिर देखाएर यस्सै घुम्न हिँडेको बतायौँ ।

सीमानजिकैका प्राय: पेट्रोल पम्प बन्द थिए । त्यसबारे सोध्दा पत्ता लाग्यो, सबै इन्धन नेपालतिर ‘सप्लाई’ हुँदाहुँदै रित्तियो रे ! अलि पर एउटा पम्प खुला थियो । त्यहाँ पुग्दा पेट्रोल लिन बसेका २०/२५ जनाको क्यू देखिन्थ्यो । लाइनमा केही खासखुस चल्दै थियो । बुझिनँ । ‘१५ रुपियाँ बट्टा काट्छ है ।’ कसैले भनेको सुनेँ । त्यसको अर्थ हुन्थ्यो, हामीले भारतीय रुपियाँ (भारु) एक सय लिन नेपाली रुपियाँ १ सय ७५ दिनुपर्ने, १ सय ६० होइन । तेल भरेर भारु नै दिएचाहिँ नपर्ने । मेरो रिसको पारो चढ्यो । तर, त्यहाँ रिसाएर काम बन्नेवाला थिएन । साथीसँग केही भारु रैछ । चुपचाप लाइन बसेँ ।
‘कित्ने डालोगे ?’ पम्पमा बसेको केटोले सोध्यो । भनेँ, “फूल ट्यांक और क्या ?”
“नही मिलेगा ।”
“क्युँ ?”
“दो सौका डालो । फिर क्यू पे बैठो । फिर दो सौका डालो ।”
म छक्क परेँ । एकैपटक ट्यांकी भर्न नदिने, घुमिफिरी आएर राखे पाइने । म बाठो भएँ ।
“तुझे एक सौ देंगें ।” उसले मुन्टो हल्लायो । “दो सौ देंगें ।” फेरि भनेँ । ‘नाइ’को मुन्टो हल्लाइरह्यो । घूसको रकम बढ्दैबढ्दै पाँच सय पुग्यो तर ऊ मानेन ।
“क्या करेंगे तो होगा ?”

“घुम घुम कर क्यू पे बैठो हो जाएगा ।” दु:ख दिने मेलो देखेर रिस उठ्यो । खास, यताका भाइभारदारले पम्प रित्याउन थालेकाले उताकाले त्यसो गरेका रे ! नेपाली भाइभारदार पनि फन्को लागेको लाग्यै । पम्पमा जतिखेरै उही अनुहारका मान्छे घुमेका घुम्यै । म पनि आठ पल्टसम्म पम्पको घेरो लगाएर तेल हालेँ । अनि, गह्रुँगो ट्यांकी र हलुँगो मन बोकेर फर्किएँ ।

लिटरको ८० रुपियाँ !

मोटरसाइकलमा तेल टन्न थियो, लुम्बिनी घुम्न हिँड्यौँ । बाटोमा मानिसहरू हुस्सुको पर्दा पन्छाउँदै ठमठमी हिँडिरहेका थिए । खित्रिङ–खित्रिङ बज्दै साइकल पनि कुदेका देखिन्थे । फाट्टफुट्ट मोटरसाइकल दगुरेका । रिसाएको मधेस गुम्म फुलेर बसेको थियो । सडकमा मोटर गुड्न दिइएको थिएन । हामी जोखिम मोलेरै अघि बढ्यौँ ।

लुम्बिनी परिसर सुनसान थियो । अघिपछि खैरो अनुहारले छरेको उज्यालोमा धपक्क बल्ने लुम्बिनी यसपालि झोक्राएको थियो । मध्यमस्तरीय होटल प्राय: बन्द थिए । केही सानामसिना पसल हुस्सुको घुर्मैलो च्यादर ओढेर ठिंग उभिएका थिए । एउटा टहरोजस्तो रेस्टुराँमा खाजा खान बस्यौँ । खाजा आउन केही बेर लाग्ने जानेपछि अगाडिको सानो पसलतिर म गएँ । यो देशझैँ कक्रकिएका पानीका बोतलमा टम्म मिलाएर केही वस्तु राखिएका थिए, अनुमान लगाएँ त्यो पेट्रोल होला ।

नजिक गएर फुच्चे साहूजीलाई सोधेँ, “यो के हो ?” पेट्रोल रैछ । “सस्तो छ हजूर ।” बच्चो साहूजी मुस्कुरायो । उत्सुकता लागिहाल्यो । कालोबजारिया पेट्रोल त्यहाँ कसरी सस्तो ? “८० रुपियाँमा लैजानूस् ।” म झन् छक्क परेँ । बोतलको बिर्को खोलेर नाक त्यसको घाँटीतर्फ बढाउँदा ह्वास्स अरू केही कुराको गन्ध आयो । बोतलबाट बढी जीवनजलको र थोरै पेट्रोलको गन्ध आयो । हाँस्दै निस्किएँ । पसले केटो त्यही मधेसझैँ फुल्लिएर मलाई हेरिरह्यो ।

भूकम्पको भक्कानो

त्यसै दिन साँझ काठमाडौँ फर्किनु थियो । रात्रिबसको ९ बजेको टिकट भएकाले बसपार्क हिँडेँ । सिटमा मान्छे र पेट्रोल बोकेका डब्बा बडो मिलनसार भई राजधानीतर्फको यात्रामा थिए । बिहानको ३ बजे मुग्लिङ कट्दा मान्छे घुर्न थालिसकेका थिए । केही बेरमा मछेउ बसेको एक मानिस अचानक चिच्यायो, “ए भूकम्प आयो गाडी रोक ! गाडी रोक भूकम्प आयो !”

ऊ यति बेस्सरी चिच्याएको थियो, एकनासले घ्यारघ्यारिएर दौडिरहेको गाडी घ्याच्च रोकियो । गाडी रोकिएपछि त्यो मानिसतिर हेर्दै अरू यात्रु खितखिताएर हाँसिरहेका थिए, भूकम्प आएकै थिएन ! त्यो मानिस भने झोक्राएर बसिरहेको थियो । उसलाई कसैको मतलब भएजस्तो देखिँदैनथ्यो । गाडी अघि बढ्यो । त्यो मानिसलाई केही त्यस्तै पिर परेको हुनुपर्ने लख काटेँ । ऊ निद्राको बेहोसीमा हुँदा अचानक उठेर ‘भूकम्प भूकम्प भूकम्प’ भन्दै किन भक्कानिएको ?

कलंकी झरेपछि म पनि त्यो मानिससँगै खुसुक्क झरेँ बसबाट । सँगै चिया खाऊँ भनेर अनुरोध गरेँ । उसले नकारेन । चिया खाँदै कुरा गरिरहँदा थाहा पाएँ, गोरखा घर भएको उक्त मानिसले भूकम्पमा परिवार र घर गुमाएको रहेछ । त्यही पीडाले आफू तर्सिरहने मलाई सुनायो । म चुपचाप रहेँ । 

पुरा पढ्नुहोस्

नोटबुक

रामबहादुर रावल
ग्यासको हाहाकारमा छटपटिएका बेला मुलुकका कार्यकारी प्रमुखको यो भाषणले कुन सहरियालाई छोएन होला ? घरघरको समस्यालाई लिएर उनले जुन स्वैरकल्पना सार्वजनिक गरे, धेरैका लागि त्यो व्यथामाथिको कठोर व्यंग्य नै थियो ।
पुरा पढ्नुहोस्

नोटबुक

जनकराज सापकोटा
हिन्दी भाषामा चर्को हप्कीदप्की खाएपछि ती तन्नेरी लुरुक्क परे र नजिकैका साथीसँग सानो स्वरमा भने, “नेताले यो नदी नबेचेको भए, हाम्रा अगुवा गतिला भएका भए, हाम्ले यसरी हप्कीदप्की खान पथ्र्यो र !”
पुरा पढ्नुहोस्

भूकम्पपछि मौलाएको लोभ [अडियोसहित]

जनकराज सापकोटा
धादिङ सलाङटारका दुई अगुवाले गाउँँमा राहतले निम्त्याएको विकृति र राहतको लोभमा के सम्म गाउँँमा भयो भन्ने केही प्रतिनिधि घटना सुनाए ।
पुरा पढ्नुहोस्

नोटबुक

जितेन्द्र साह
विराटनगर–जोगबनी नाका क्षणभरका लागि युद्धभूमिजस्तो भए पनि क्षणभरमै त्यहाँको जीवन गतिशील भइहाल्छ ।
पुरा पढ्नुहोस्

तस्विर/भिडियो

तस्विर: बौद्ध स्तूपाको पुन:निर्माण पालो

लक्ष्मीप्रसाद ङाखुसी

१२ वैशाखको भूकम्पले क्षतिग्रस्त काठमाडौँको उत्तरपूर्वी भेगमा रहेको प्रसिद्ध बौद्ध स्तूपाको पुन:निर्माण सुरु भएको छ । १ सय १८ फिट अग्लो स्तूपाको सम्पूर्ण काम दुई वर्षभित्रै गरिसक्ने बौद्धनाथ क्षेत्र विकास समितिले जनाएको छ ।

स्तूपालाई सन् १९७९ मा युनेस्कोले विश्व सम्पदामा सूचीकृत गरेको थियो । 
यो संसारकै ठूलो स्तूपाका रूपमा समेत परिचित छ । 

पुरा पढ्नुहोस्

सेताम्मे सेल्फी

एलपी देवकोटा
भारी हिमपातका कारण यातायात अवरुद्ध भए पनि युवकयुवतीले पैदलै हिउँको उत्सव मनाइरहेका भेटिन्छन् ।
पुरा पढ्नुहोस्

खाजा बाजी

मैत्या घर्ती मगर
रुकुमको तकसेरामा काठ बोक्ने क्रममा युवकयुवतीबीच अनौठो खेल खेल्ने चलन पनि छ ।
पुरा पढ्नुहोस्

[तस्विर कथा] जालमा जिन्दगी

आरके अदीप्त गिरी
जन्मेदेखि किताबकापीको अनुहार नदेखेका गुलाफी मुखिया, ४३, को ज्ञान र सीप भन्नु अहिले उही बाबुबाजेले सिकाएको जाल र हन्डी भएको छ ।
पुरा पढ्नुहोस्