सन्दिग्ध मन्त्री

माधव बस्नेत

प्रधानमन्त्री केपी ओली नेतृत्वको सरकारमा एकनाथ ढकाल एक त्यस्ता भाग्यमानी मन्त्री हुन्, जोसँग समानुपातिक कोटाबाट दुई जना मात्र सभासद् भए पनि शान्ति तथा पुन:निर्माणजस्तो महत्त्वपूर्ण मन्त्रालय सम्हाल्ने अवसर पाएका छन् । बाबुराम भट्टराई नेतृत्वको सरकारमा समेत उनी सहकारी तथा गरिबी निवारण मन्त्री हुन पाएका थिए । तिनै ढकाल २८ माघमा दक्षिण कोरियाको राजधानी सोल उडे, इसाई धर्मसम्बन्धी एक कार्यक्रममा सहभागी हुन ।

भट्टराईदेखि ओलीसम्मले रुचाएका एकनाथ ढकालमा के त्यस्तो खुबी छ, जो आफैँ बारम्बार विदेश गइरहन र पूर्वप्रधानमन्त्री, मन्त्री, सभासद्देखि विभिन्न प्रभावशाली नेतालाई विदेश आउजाउ गराइरहन सक्छन् ? खासमा उनी दक्षिण कोरियाको इसाई धर्म प्रचार गर्ने संस्थासँग आबद्ध छन्, जसले उनलाई क्रिस्चियन धर्म प्रचारका लागि ठूलो आर्थिक सहयोग गर्छ ।

सोल उड्नुअघि उनले २९ माघदेखि ४ फागुनसम्म यहाँ हुने क्रिस्चियन धर्मसम्बन्धी एक कार्यक्रममा सहभागी गराउन नेपाली कांग्रेस, नेकपा एमाले, नेकपा माओवादीसहितका २० जना सभासद्लाई लैजाने तयारी गरेका थिए । भ्रमण टोलीमा मन्त्रीसरहका ‘पोर्टफोलियो’ प्राप्त एमाले प्रमुख सचेतक तथा पोलिटब्युरो सदस्य भानुभक्त ढकाल, एमाओवादी प्रमुख सचेतक तथा पोलिटब्युरो सदस्य हितराज पाण्डे, पूर्वप्रधानमन्त्री लोकेन्द्रबहादुर चन्दका छोरा तथा राष्ट्रिय प्रजातन्त्र पार्टीका सभासद् जयन्त चन्द, नेकपा मसालका महामन्त्री मोहनविक्रम सिंहकी पत्नी एवं राष्ट्रिय जनमोर्चाकी सभासद् दुर्गा पौडेल, संसद् सचिवालयका सहसचिव रवि शर्मा अर्याललगायत घाघडानहरू उनको निम्तो मान्न तयार थिए ।

तर, मुख्यसचिव सोमलाल सुवेदीले भीभीआईपीको विदेश भ्रमणसम्बन्धी कार्यविधि विपरीत र सभामुखको स्वीकृतबिनै भ्रमण प्रस्ताव आएको भन्दै ढकालले पेस गरेको उक्त प्रस्ताव फिर्ता गरिदिए । मन्त्रिपरिषद् बैठकले समेत भ्रमण अनुमतिलाई अस्वीकृत गरिदियो । परिणामस्वरूप धर्म प्रचार कार्यक्रममा ढकालले नेताहरूको जम्बो टोली लैजान पाएनन् । स्रोतका अनुसार यसपटक पनि कोरिया जाने नेता तथा सभासद्हरूलाई जाने, आउने, बस्ने, खाने नि:शुल्क व्यवस्थाका अतिरिक्त दैनिक तीन सय अमेरिकी डलर भत्तासमेत उपलब्ध गराउने भनिएको थियो ।

यसअघि ढकालले नेपालमा कार्यरत आफ्नो संस्था युनिभर्सल पिस फेडेरेसनबाट पूर्वउपराष्ट्रपति परमानन्द झा, पूर्वप्रधानमन्त्रीत्रय शेरबहादुर देउवा, माधवकुमार नेपाल र बाबुराम भट्टराई, दर्जनौँ सभासद्, सरकारी अधिकारी, सुरक्षा निकायका उच्च अधिकारीलगायतलाई जापान, कोरिया, थाइल्यान्ड, सिंगापुर, इन्डोनेसियालगायतको भ्रमण गराइसकेका छन् । संसद् सचिवालयका एक सह–सचिव भन्छन्, “नेता, सभासद् र सरकारी अधिकारीहरूलाई विदेश लैजाने, ल्याउने उनको कला देखेर हामी चकित परेका छौँ ।”

ढकाल आबद्ध संस्थाले उनका अनुयायी रहेका नेपाली युवकयुवतीहरूलाई विदेशी युवक युवतीसँग र विदेशी युवक–युवतीलाई नेपाली युवक–युवतीसँग गोला प्रथाद्वारा दाम्पत्य जीवनमा बाँध्ने गरेको छ । यस्तै एउटा विवाह समारोहका निम्ति अतिथि बनाउँदै ढकालले पूर्वप्रधानमन्त्रीद्वय माधवकुमार नेपाल र शेरबहादुर देउवालाई दक्षिण कोरिया लगेका थिए ।

०६२/६३ को जनआन्दोलनपछि सुजाता कोइरालालाई प्रभावमा पारेर ढकालले तत्कालीन प्रधानमन्त्री गिरिजाप्रसाद कोइरालालाई युनिभर्सल पिस फेडेरेसनको ‘इन्टरनेसनल पिस अवार्ड’समेत प्रदान गरे । रमाइलो त यो छ कि मन्त्री ढकाल आबद्ध संस्था इसाई धर्मावलम्बीहरूको यस्तो अभियान हो, जसले अन्तरदेशीय विवाह गर्नुपर्ने मान्यता राख्छ । परिवार नियोजन गर्नु यसका अनुयायीहरूका लागि अपराध हो । त्यही अनुसार ढकालले पनि फिलिपिनो महिलासँग घरजम जोडेका छन् र यो दम्पतीका ६ वटी छोरी छन् ।

युनिभर्सल पिस फेडेरेसनका प्रमुख ढकालको संस्थाको मुख्यालय दक्षिण कोरियामा छ (हेर्नूस्, बक्स) । र, त्यहीबाट आर्थिक सहयोग प्राप्त हुन्छ । ०६४ को संविधानसभाअघिसम्म ढकाल विशुद्ध धर्म प्रचारमा केन्द्रित थिए । संविधानसभाको चुनाव नजिकिँदै गर्दा उनमा राजनीतिक भूत चढ्यो । यसपछि उनी फेडेरेसनलाई राजनीतिक रंग दिँदै परिवार दलमार्फत चुनावमा गए । २३ हजार ५ सय १२ मत पाएर त्यस दलका तर्फबाट एक्लो सभासद् भए । सभासद् भएपछि उनको महत्त्वाकांक्षा अझ चुलियो । एक्लो सभासद् भए पनि तत्कालीन प्रधानमन्त्री भट्टराईको मिलीजुली सरकारमा उनले मन्त्री पद हत्याए । ज्ञातव्य रहोस्, ढकाल र भट्टराई दुवैको गृहजिल्ला गोरखा हो ।

सभासद्बाट मन्त्रीमा फड्को मार्न सफल भएपछि ढकालले राज्य संयन्त्रलाई आफ्नो उद्देश्यमा खर्चिरहेको उनको मन्त्रालयका अधिकारीहरू बताउँछन् । उदाहरणका लागि, भदौ ०६९ मा उनले दरबारमार्गस्थित पाँचतारे होटल याक एन्ड यतीमा तत्कालीन उपराष्ट्रपति परमानन्द झालाई प्रमुख अतिथि बनाएर गरिबी निवारणसम्बन्धी अन्तर्राष्ट्रिय सम्मेलनको उद्घाटन गराए, जुन बेला उनी सहकारी तथा गरिबी निवारण मन्त्री थिए । त्यही मेसोमा उनले युनिभर्सल पिस फेडेरेसन नेपालको सम्मेलनको उद्घाटन र संस्थाका प्रमुख सन म्योङ मुनको शान्ति प्रेमी विश्व नागरिक शीर्षक दिइएको जीवनी विमोचन पनि गराए । गरिबी निवारणसम्बन्धी अन्तर्राष्ट्रिय सम्मेलन नाम दिइएको भए पनि सम्मेलनले गरिबी निवारण शून्य योजनामै थन्क्यायो । कतिसम्म भने ब्यानरमा आयोजक सहकारी तथा गरिबी निवारण मन्त्रालय लेखिएको भए पनि मन्त्रालयले कुनै खर्च बेहोर्नु परेन । सम्पूर्ण खर्च ढकालको युनिभर्सल पिस फेडेरेसनले नै बेहोरेको थियो ।

सम्मेलनमा तत्कालीन उपप्रधानमन्त्री विजय गच्छदार, राप्रपा नेपालका अध्यक्ष कमल थापा, राष्ट्रिय जनमोर्चाका अध्यक्ष चित्रबहादुर केसीलगायत अन्य दलका नेता तथा सभासद् हरूलाई पनि निम्त्याइएको थियो । हालका उपप्रधान र सहकारी तथा गरिबी निवारण मन्त्री चित्रबहादुर केसीका भनाइमा मन्त्रालयले आयोजना गरेको गरिबी निवारणसम्बन्धी अन्तर्राष्ट्रिय सम्मेलन भनेर निम्त्याइएकाले उनी त्यस दिन याक एन्ड यती होटलको कार्यक्रममा गएका थिए । तर, एउटा कार्यक्रममा निम्त्याएर मुख्य उद्देश्य अर्कै राखेको देखेपछि उनी दिक्क भएर फर्किए । भन्छन्, “एउटै मन्त्रिपरिषद्मा रहेका ढकालजीका बारेमा धेरै कुरा नगरौँ । उहाँको उद्देश्य मुलुकलाई समृद्ध बनाउने हो कि क्रिस्चियनहरूको संख्या बढाउने हो, मैले बुझ्न सकेको छैन ।”

ढकालले काठमाडौँको नक्सालमा युनिफिकेसन चर्चमार्फत अनुयायीहरू उत्पादन गरिरहेको स्थानीयवासीको दाबी छ । एक अनुयायीका अनुसार चर्च र पार्टीमा खटाइएकाहरूलाई औकात अनुसार मासिक १० हजारदेखि ५० हजार रुपियाँसम्म दिने गरिएको छ । प्रतिक्रियाका लागि मन्त्री ढकाल र उनका सहयोगी प्रकाश थापालाई पटक–पटक मोबाइल र एसएमएस गर्दा पनि उनीहरू सम्पर्कमा आएनन् ।

शान्ति तथा पुन:निर्माण मन्त्रालयका एक अधिकारीका शब्दमा मन्त्री ढकालका गतिविधिले कर्मचारीहरूसमेत आक्रान्त छन् । किनभने, द्वन्द्वकालमा क्षतिग्रस्त संरचनाहरू पुन:निर्माण गर्ने, द्वन्द्वका खाटा पुर्ने भूमिका निर्वाह गर्ने मुख्य अख्तियारी पाएको मन्त्रालयमा ढकालले दिनदिनै धर्मसम्बन्धी गतिविधि र बैठकहरू राख्ने गरेका छन् । जस्तो : २२ माघमा उनले मन्त्रालयको कार्यकक्षमा हिन्दु, बौद्ध, मुस्लिम, जैन, किरात, इसाईलगायत धर्मगुरुहरूलाई बोलाएर बैठक गरेका थिए । मन्त्रालयका एक उच्च अधिकारी भन्छन्, “धर्मसम्बन्धी गतिविधि र बैठक गर्ने शान्ति मन्त्रालयको जिम्मेवारी होइन । त्यो संस्कृति मन्त्रालयको काम हो । शान्ति मन्त्रालयमा त्यस्ता बैठक, भेला गर्दा अनर्थ लाग्न सक्छ भनेर हामीले भनेका छौँ तर पनि मन्त्रीले अवान्छित गतिविधि रोकिरहेका छैनन् ।”

निर्वाचन आयोगका अनुसार दोस्रो संविधानसभा निर्वाचनमा एमाओवादी अध्यक्ष पुष्पकमल दाहाल ‘प्रचण्ड’पछि सबैभन्दा बढी हेलिकप्टर चढेर प्रचारप्रसारमा पुग्ने ‘रेकर्ड’समेत ढकालले राखेका थिए । हेलिकप्टर उडानमा मात्र ढकालले झन्डै ३० लाख रुपियाँ खर्चेका थिए । परिणामस्वरूप अघिल्लो संविधानसभामा समानुपातिकबाट एक सिटमा चित्त बुझाउन बाध्य ढकालको पार्टीले दोस्रो संविधानसभामा दुई सिट हासिल गरेको छ, जसमा उनले झापाकी मिलनकुमारी राजवंशीलाई मनोनीत गरेका छन् । कुनै समय युनिभर्सल पिस फेडेरेसनकै प्रमुख रहेका र ढकालसँगै मनमुटाव भएपछि हाल अर्कै संस्था खोलेका किशोरकुमार राजभण्डारी उनको गतिविधि बुझिनसक्नु भएको बताउँछन् । भन्छन्, “ढकालजीको असली रूपको भेउ पाउनै कठिन छ । उहाँका बाहिरी र भित्री रूप फरक–फरक छन् ।” 

पुरा पढ्नुहोस्

सुशीलपछिको संस्थापन

नारायण अमृत
कार्यवाहक सभापति रामचन्द्र पौडेल र वरिष्ठ नेता शेरबहादुर देउवाबीच रणनीतिक टक्कर
पुरा पढ्नुहोस्

उस्ताद उवाच

राजकुमार रेग्मी
गम्छाले मुख पुस्दै लालु भन्छन्, ‘हो, लोलीजी र म गफ महाविद्यालयमा सँगै पढ्थ्यौँ । कहिले उनी फस्र्ट हुन्थे, कहिले म ।’
पुरा पढ्नुहोस्

झटारो: हाम्रै राम्रो

लक्ष्मण गाम्नागे
सडकमा हिँड्ने पैदलेहरूका कानका जाली नफुटाई हामीलाई ड्राइभर हुनुको गौरवै प्राप्त हुँदैन ।
पुरा पढ्नुहोस्

स्मरण: ०४८ सालको निर्वाचन

मैयाँदेवी श्रेष्ठ
राप्रपा, नेपालका त्यस क्षेत्रका उम्मेदवार राजेश्वर देवकोटाले चाहिँ ‘मसँग लड्न आएको, अब देख्नुहुन्छ आफ्नो हैसियत’ भनेर धम्की नै दिए । देवकोटाजीहरूले खसीबोका र राँगा त कति ढाले कति ।
पुरा पढ्नुहोस्

मिथकको जघन्य कारोबार

मनबहादुर बस्नेत
सी माला किनबेचमा ज्यान लिनेसम्मको अपराध
पुरा पढ्नुहोस्

आसन ग्रहणको महारोग

सीताराम बराल
समाजमा ठालू प्रथा कायमै रहेको सन्देश दिने एउटा विकृति
पुरा पढ्नुहोस्

बबुरो रक्षा मन्त्रालय

सुरेशराज न्यौपाने
मुलुकको समग्र सुरक्षा व्यवस्थाको जिम्मेवार मन्त्रालय सैनिक मुख्यालयको हल्काराजस्तो
पुरा पढ्नुहोस्

बर्माका नेपाली: मख्खन र रुवीले मालामाल

दीर्घराज उपाध्याय
नेपाली मूलका बर्मेली व्यापार–व्यवसायमार्फत समृद्धिको उकालोमा
पुरा पढ्नुहोस्

समसामयिक

सन्दिग्ध मन्त्री

माधव बस्नेत

प्रधानमन्त्री केपी ओली नेतृत्वको सरकारमा एकनाथ ढकाल एक त्यस्ता भाग्यमानी मन्त्री हुन्, जोसँग समानुपातिक कोटाबाट दुई जना मात्र सभासद् भए पनि शान्ति तथा पुन:निर्माणजस्तो महत्त्वपूर्ण मन्त्रालय सम्हाल्ने अवसर पाएका छन् । बाबुराम भट्टराई नेतृत्वको सरकारमा समेत उनी सहकारी तथा गरिबी निवारण मन्त्री हुन पाएका थिए । तिनै ढकाल २८ माघमा दक्षिण कोरियाको राजधानी सोल उडे, इसाई धर्मसम्बन्धी एक कार्यक्रममा सहभागी हुन ।

भट्टराईदेखि ओलीसम्मले रुचाएका एकनाथ ढकालमा के त्यस्तो खुबी छ, जो आफैँ बारम्बार विदेश गइरहन र पूर्वप्रधानमन्त्री, मन्त्री, सभासद्देखि विभिन्न प्रभावशाली नेतालाई विदेश आउजाउ गराइरहन सक्छन् ? खासमा उनी दक्षिण कोरियाको इसाई धर्म प्रचार गर्ने संस्थासँग आबद्ध छन्, जसले उनलाई क्रिस्चियन धर्म प्रचारका लागि ठूलो आर्थिक सहयोग गर्छ ।

सोल उड्नुअघि उनले २९ माघदेखि ४ फागुनसम्म यहाँ हुने क्रिस्चियन धर्मसम्बन्धी एक कार्यक्रममा सहभागी गराउन नेपाली कांग्रेस, नेकपा एमाले, नेकपा माओवादीसहितका २० जना सभासद्लाई लैजाने तयारी गरेका थिए । भ्रमण टोलीमा मन्त्रीसरहका ‘पोर्टफोलियो’ प्राप्त एमाले प्रमुख सचेतक तथा पोलिटब्युरो सदस्य भानुभक्त ढकाल, एमाओवादी प्रमुख सचेतक तथा पोलिटब्युरो सदस्य हितराज पाण्डे, पूर्वप्रधानमन्त्री लोकेन्द्रबहादुर चन्दका छोरा तथा राष्ट्रिय प्रजातन्त्र पार्टीका सभासद् जयन्त चन्द, नेकपा मसालका महामन्त्री मोहनविक्रम सिंहकी पत्नी एवं राष्ट्रिय जनमोर्चाकी सभासद् दुर्गा पौडेल, संसद् सचिवालयका सहसचिव रवि शर्मा अर्याललगायत घाघडानहरू उनको निम्तो मान्न तयार थिए ।

तर, मुख्यसचिव सोमलाल सुवेदीले भीभीआईपीको विदेश भ्रमणसम्बन्धी कार्यविधि विपरीत र सभामुखको स्वीकृतबिनै भ्रमण प्रस्ताव आएको भन्दै ढकालले पेस गरेको उक्त प्रस्ताव फिर्ता गरिदिए । मन्त्रिपरिषद् बैठकले समेत भ्रमण अनुमतिलाई अस्वीकृत गरिदियो । परिणामस्वरूप धर्म प्रचार कार्यक्रममा ढकालले नेताहरूको जम्बो टोली लैजान पाएनन् । स्रोतका अनुसार यसपटक पनि कोरिया जाने नेता तथा सभासद्हरूलाई जाने, आउने, बस्ने, खाने नि:शुल्क व्यवस्थाका अतिरिक्त दैनिक तीन सय अमेरिकी डलर भत्तासमेत उपलब्ध गराउने भनिएको थियो ।

यसअघि ढकालले नेपालमा कार्यरत आफ्नो संस्था युनिभर्सल पिस फेडेरेसनबाट पूर्वउपराष्ट्रपति परमानन्द झा, पूर्वप्रधानमन्त्रीत्रय शेरबहादुर देउवा, माधवकुमार नेपाल र बाबुराम भट्टराई, दर्जनौँ सभासद्, सरकारी अधिकारी, सुरक्षा निकायका उच्च अधिकारीलगायतलाई जापान, कोरिया, थाइल्यान्ड, सिंगापुर, इन्डोनेसियालगायतको भ्रमण गराइसकेका छन् । संसद् सचिवालयका एक सह–सचिव भन्छन्, “नेता, सभासद् र सरकारी अधिकारीहरूलाई विदेश लैजाने, ल्याउने उनको कला देखेर हामी चकित परेका छौँ ।”

ढकाल आबद्ध संस्थाले उनका अनुयायी रहेका नेपाली युवकयुवतीहरूलाई विदेशी युवक युवतीसँग र विदेशी युवक–युवतीलाई नेपाली युवक–युवतीसँग गोला प्रथाद्वारा दाम्पत्य जीवनमा बाँध्ने गरेको छ । यस्तै एउटा विवाह समारोहका निम्ति अतिथि बनाउँदै ढकालले पूर्वप्रधानमन्त्रीद्वय माधवकुमार नेपाल र शेरबहादुर देउवालाई दक्षिण कोरिया लगेका थिए ।

०६२/६३ को जनआन्दोलनपछि सुजाता कोइरालालाई प्रभावमा पारेर ढकालले तत्कालीन प्रधानमन्त्री गिरिजाप्रसाद कोइरालालाई युनिभर्सल पिस फेडेरेसनको ‘इन्टरनेसनल पिस अवार्ड’समेत प्रदान गरे । रमाइलो त यो छ कि मन्त्री ढकाल आबद्ध संस्था इसाई धर्मावलम्बीहरूको यस्तो अभियान हो, जसले अन्तरदेशीय विवाह गर्नुपर्ने मान्यता राख्छ । परिवार नियोजन गर्नु यसका अनुयायीहरूका लागि अपराध हो । त्यही अनुसार ढकालले पनि फिलिपिनो महिलासँग घरजम जोडेका छन् र यो दम्पतीका ६ वटी छोरी छन् ।

युनिभर्सल पिस फेडेरेसनका प्रमुख ढकालको संस्थाको मुख्यालय दक्षिण कोरियामा छ (हेर्नूस्, बक्स) । र, त्यहीबाट आर्थिक सहयोग प्राप्त हुन्छ । ०६४ को संविधानसभाअघिसम्म ढकाल विशुद्ध धर्म प्रचारमा केन्द्रित थिए । संविधानसभाको चुनाव नजिकिँदै गर्दा उनमा राजनीतिक भूत चढ्यो । यसपछि उनी फेडेरेसनलाई राजनीतिक रंग दिँदै परिवार दलमार्फत चुनावमा गए । २३ हजार ५ सय १२ मत पाएर त्यस दलका तर्फबाट एक्लो सभासद् भए । सभासद् भएपछि उनको महत्त्वाकांक्षा अझ चुलियो । एक्लो सभासद् भए पनि तत्कालीन प्रधानमन्त्री भट्टराईको मिलीजुली सरकारमा उनले मन्त्री पद हत्याए । ज्ञातव्य रहोस्, ढकाल र भट्टराई दुवैको गृहजिल्ला गोरखा हो ।

सभासद्बाट मन्त्रीमा फड्को मार्न सफल भएपछि ढकालले राज्य संयन्त्रलाई आफ्नो उद्देश्यमा खर्चिरहेको उनको मन्त्रालयका अधिकारीहरू बताउँछन् । उदाहरणका लागि, भदौ ०६९ मा उनले दरबारमार्गस्थित पाँचतारे होटल याक एन्ड यतीमा तत्कालीन उपराष्ट्रपति परमानन्द झालाई प्रमुख अतिथि बनाएर गरिबी निवारणसम्बन्धी अन्तर्राष्ट्रिय सम्मेलनको उद्घाटन गराए, जुन बेला उनी सहकारी तथा गरिबी निवारण मन्त्री थिए । त्यही मेसोमा उनले युनिभर्सल पिस फेडेरेसन नेपालको सम्मेलनको उद्घाटन र संस्थाका प्रमुख सन म्योङ मुनको शान्ति प्रेमी विश्व नागरिक शीर्षक दिइएको जीवनी विमोचन पनि गराए । गरिबी निवारणसम्बन्धी अन्तर्राष्ट्रिय सम्मेलन नाम दिइएको भए पनि सम्मेलनले गरिबी निवारण शून्य योजनामै थन्क्यायो । कतिसम्म भने ब्यानरमा आयोजक सहकारी तथा गरिबी निवारण मन्त्रालय लेखिएको भए पनि मन्त्रालयले कुनै खर्च बेहोर्नु परेन । सम्पूर्ण खर्च ढकालको युनिभर्सल पिस फेडेरेसनले नै बेहोरेको थियो ।

सम्मेलनमा तत्कालीन उपप्रधानमन्त्री विजय गच्छदार, राप्रपा नेपालका अध्यक्ष कमल थापा, राष्ट्रिय जनमोर्चाका अध्यक्ष चित्रबहादुर केसीलगायत अन्य दलका नेता तथा सभासद् हरूलाई पनि निम्त्याइएको थियो । हालका उपप्रधान र सहकारी तथा गरिबी निवारण मन्त्री चित्रबहादुर केसीका भनाइमा मन्त्रालयले आयोजना गरेको गरिबी निवारणसम्बन्धी अन्तर्राष्ट्रिय सम्मेलन भनेर निम्त्याइएकाले उनी त्यस दिन याक एन्ड यती होटलको कार्यक्रममा गएका थिए । तर, एउटा कार्यक्रममा निम्त्याएर मुख्य उद्देश्य अर्कै राखेको देखेपछि उनी दिक्क भएर फर्किए । भन्छन्, “एउटै मन्त्रिपरिषद्मा रहेका ढकालजीका बारेमा धेरै कुरा नगरौँ । उहाँको उद्देश्य मुलुकलाई समृद्ध बनाउने हो कि क्रिस्चियनहरूको संख्या बढाउने हो, मैले बुझ्न सकेको छैन ।”

ढकालले काठमाडौँको नक्सालमा युनिफिकेसन चर्चमार्फत अनुयायीहरू उत्पादन गरिरहेको स्थानीयवासीको दाबी छ । एक अनुयायीका अनुसार चर्च र पार्टीमा खटाइएकाहरूलाई औकात अनुसार मासिक १० हजारदेखि ५० हजार रुपियाँसम्म दिने गरिएको छ । प्रतिक्रियाका लागि मन्त्री ढकाल र उनका सहयोगी प्रकाश थापालाई पटक–पटक मोबाइल र एसएमएस गर्दा पनि उनीहरू सम्पर्कमा आएनन् ।

शान्ति तथा पुन:निर्माण मन्त्रालयका एक अधिकारीका शब्दमा मन्त्री ढकालका गतिविधिले कर्मचारीहरूसमेत आक्रान्त छन् । किनभने, द्वन्द्वकालमा क्षतिग्रस्त संरचनाहरू पुन:निर्माण गर्ने, द्वन्द्वका खाटा पुर्ने भूमिका निर्वाह गर्ने मुख्य अख्तियारी पाएको मन्त्रालयमा ढकालले दिनदिनै धर्मसम्बन्धी गतिविधि र बैठकहरू राख्ने गरेका छन् । जस्तो : २२ माघमा उनले मन्त्रालयको कार्यकक्षमा हिन्दु, बौद्ध, मुस्लिम, जैन, किरात, इसाईलगायत धर्मगुरुहरूलाई बोलाएर बैठक गरेका थिए । मन्त्रालयका एक उच्च अधिकारी भन्छन्, “धर्मसम्बन्धी गतिविधि र बैठक गर्ने शान्ति मन्त्रालयको जिम्मेवारी होइन । त्यो संस्कृति मन्त्रालयको काम हो । शान्ति मन्त्रालयमा त्यस्ता बैठक, भेला गर्दा अनर्थ लाग्न सक्छ भनेर हामीले भनेका छौँ तर पनि मन्त्रीले अवान्छित गतिविधि रोकिरहेका छैनन् ।”

निर्वाचन आयोगका अनुसार दोस्रो संविधानसभा निर्वाचनमा एमाओवादी अध्यक्ष पुष्पकमल दाहाल ‘प्रचण्ड’पछि सबैभन्दा बढी हेलिकप्टर चढेर प्रचारप्रसारमा पुग्ने ‘रेकर्ड’समेत ढकालले राखेका थिए । हेलिकप्टर उडानमा मात्र ढकालले झन्डै ३० लाख रुपियाँ खर्चेका थिए । परिणामस्वरूप अघिल्लो संविधानसभामा समानुपातिकबाट एक सिटमा चित्त बुझाउन बाध्य ढकालको पार्टीले दोस्रो संविधानसभामा दुई सिट हासिल गरेको छ, जसमा उनले झापाकी मिलनकुमारी राजवंशीलाई मनोनीत गरेका छन् । कुनै समय युनिभर्सल पिस फेडेरेसनकै प्रमुख रहेका र ढकालसँगै मनमुटाव भएपछि हाल अर्कै संस्था खोलेका किशोरकुमार राजभण्डारी उनको गतिविधि बुझिनसक्नु भएको बताउँछन् । भन्छन्, “ढकालजीको असली रूपको भेउ पाउनै कठिन छ । उहाँका बाहिरी र भित्री रूप फरक–फरक छन् ।” 

पुरा पढ्नुहोस्

सुशीलपछिको संस्थापन

नारायण अमृत
कार्यवाहक सभापति रामचन्द्र पौडेल र वरिष्ठ नेता शेरबहादुर देउवाबीच रणनीतिक टक्कर
पुरा पढ्नुहोस्

अपराधको इपिसेन्टर विराटनगर सीमा

जितेन्द्र साह
लागूऔषध, देहव्यापार र हतियारको स्थायी अखडा
पुरा पढ्नुहोस्

मिथकको जघन्य कारोबार

मनबहादुर बस्नेत
सी माला किनबेचमा ज्यान लिनेसम्मको अपराध
पुरा पढ्नुहोस्

आसन ग्रहणको महारोग

सीताराम बराल
समाजमा ठालू प्रथा कायमै रहेको सन्देश दिने एउटा विकृति
पुरा पढ्नुहोस्

विचार

कोइराला परिवार र कांग्रेस

अच्युत वाग्ले
कांग्रेसको सनातन द्विध्रुवीय समीकरणमा एउटा ध्रुवको धुरी सधैँ कोइराला परिवार रहँदै आएको छ ।
पुरा पढ्नुहोस्

बाबुरामको 'नयाँ शक्ति' जन्मँदै पतनको दिशातिर

प्रभुनारायण बस्नेत
कसै गरे पनि पार्टी अध्यक्ष पद नपाएपछि झन्डै तीन वर्षको अथक प्रयासबाट बाबुरामले नयाँ शक्ति नेपाल नामको संगठन निर्माण गरेका हुन् ।
पुरा पढ्नुहोस्

गणराज्य संवाद: बिहार भेटघाटको सन्देश

श्रीकृष्ण अनिरुद्ध गौतम
लालुसँग भेटेर आउने मधेसी नेताले उठाउने गरेका मुद्दा र लालुका कार्यशैलीमा खासै अन्तर छैन । यहाँ उनीहरू खसआर्यलाई गाली गर्छन्, त्यहाँ लालु ब्राह्मण, राजपूत र बनियाँलाई सराप्छन् ।
पुरा पढ्नुहोस्

क्यान्सरको पीडा

शिलु भट्टराई
जीवन र मृत्युको दोसाँधमा यमराजको आगमनलाई प्रतीक्षा गर्दै छटपटाउँदै अकल्पनीय यथार्थलाई स्वीकार गरेर बाँच्न म बाध्य थिएँ ।
पुरा पढ्नुहोस्

मोदीजीको मर्जी

जैनेन्द्र जीवन
दिल्लीका शासक र कथित नेपाल विज्ञहरू डराउनै पर्दैन, नेपालको राजनीतिको कुनै पनि उल्लेख्य धार भारतविरोधी छैन । र, भू–राजनीतिको गुरुत्वाकर्षणले हत्पति हुन पनि दिँदैन । नेपालमा भारत विरोध बढ्ने या घट्ने भारतको आफ्नै कारणबाट हो, नेपालको आ न्तरिक राजनीतिका कारण होइन ।
पुरा पढ्नुहोस्

सैद्धान्तिक कसीमा नेपालको संघीयता

अच्युत वाग्ले
संघीयताको प्रस्ताव राजनीतिक बहसको मूल प्रवाहमा प्रवेश गरेपछि नेपालको सन्दर्भमा यसको आवश्यकता, औचित्य र कार्यान्वयनको सम्भाव्यता एवं स्वरूपबारे जति व्यापक बहस/छलफल हुनुपर्ने हो, भएन । अझै भएको छैन ।
पुरा पढ्नुहोस्

गणराज्य संवाद: मधेसीको खास चासो

श्रीकृष्ण अनिरुद्ध गौतम
आममधेसीलाई सीमांकन नभएर वैवाहिक अंगीकृतको बढी चिन्ता छ । किनभने, अधिकांशको भारतको बिहार प्रान्तका परिवारसँग वैवाहिक सम्बन्ध छ, त्यो वैवाहिक सम्बन्धको वैधता उनीहरूलाई चाहिएको छ ।
पुरा पढ्नुहोस्

हाकिमका कोठा गफका अखडा

बद्री पोख्रेल
अहिले समय धेरै बदलिए पनि हाकिमको कोठाबाट सुरु हुने जागिरको दैनिकीमा खासै परिवर्तन भएको छैन ।
पुरा पढ्नुहोस्

जीवनशैली

जीवन्त जोडी

जनकराज सापकोटा
दृष्टिविहीनसँगको सफल दाम्पत्य जीवन
पुरा पढ्नुहोस्

मुलुककै पहिलो महिला एक्स्क्याभेटर चालकको जीवन–संघर्ष

सिपी अर्याल
मुना घिमिरेले एक्स्क्याभेटर चलाउने लाइसेन्स भने ०६२ मा मात्रै पाइन्, चलाउन जानेको त ०५६ मै हो ।
पुरा पढ्नुहोस्

शम्भुनाथको शानदार शिल्पी

विमल खतिवडा
भरतपुर विमानस्थल परिसरमा निर्माण गरिएको गैँडाको मूर्ति होस् वा पर्यटकीय नगरी सौराहा चोकको हात्तिको मूर्ति । ती बनाउने शम्भुनाथ आर्यको शिल्पी निकै लोभलाग्दो छ ।
पुरा पढ्नुहोस्

बुल फाइटको झझल्को

कृष्ण थापा
एक सय वर्ष पुरानो मौलिक परम्परा
पुरा पढ्नुहोस्

चरित्र अभिनेत्रीहरुको निरन्तरता र सफलता

गोकर्ण गौतम
भिन्न–भिन्न भूमिकामा देखिने उनीहरुको जोश र लोभ अझ ओरालो लागेको छैन ।
पुरा पढ्नुहोस्

चन्द्रलालको चकचकी

विनोद घिमिरे
आईए पढ्दापढ्दै ०३९ सालमा पाँच रुपियाँको बीऊ किनेर तरकारी खेती थालेका चन्द्रलाल तामाङ अहिले वार्षिक एक करोड रुपियाँमाथिको कृषि उपज उत्पादन र बिक्री गर्छन् ।
पुरा पढ्नुहोस्

अर्थ

चीनको चपेटामा तातोपानी क्षेत्र

ऋषिराम पौड्याल

सीमाबाट डेढ किलोमिटर पश्चिमको कोदारीका होटल हिमालय इको रिसोर्टका सञ्चालक पदम मगर भूकम्पपछि फर्केका छैनन् । पौने चार करोड खर्चेर बनाइएको रिसोर्ट भूकम्पले कामै नलाग्ने गरी भत्केपछि उनी विस्थापित भएका हुन् । चार करोड रुपियाँ खर्चेको तातोपानीको होटल स्मल हेवन सञ्चालन भएको दुई वर्षमै बन्द भएको छ । सञ्चालक विष्णुबहादुर श्रेष्ठ गुनासो गर्छन्, “एकातिर भूकम्पको क्षति, अर्कोतिर तातोपानी नाका बन्द ।”

नाकाको मितेरी पुलदेखि तातोपानी बजारसम्म तीन किलोमिटर क्षेत्रका साना–ठूला सयवटाभन्दा बढी होटल बन्द भएका छन् । निर्माणको अन्तिम चरणमा पुगेको स्थानीय दुगुनास्थित बज्र इको रिसोर्ट सञ्चालन हुने तयारी गर्दागर्दै भूकम्पको मारमा पर्‍यो । रिसोर्टका अध्यक्ष रामकाजी पौडेलका अनुसार २५ करोड रुपियाँभन्दा बढीको लगानीमा बन्न लागेको उक्त रिसोर्टलाई पूर्वावस्थामा फर्काउन प्राविधिक टोली मर्मतमा जुटेको छ । पर्यटन विकासको सम्भावना देखेर सीमामा होटल व्यवसायमा गरिएको यो ठूलो लगानी हो ।

तातोपानी भएर तिब्बतको मानसरोवर जाने भारतीय पर्यटकको आगमनलाई लक्षित गरी सीमामा धमाधम होटल बनेका थिए । एकै रात सयौँ पर्यटक अटाउने होटलमा ताला लागेको छ । दैनिक डेढ करोड रुपियाँ राजस्व संकलन हुने तातोपानी नाका नौ महिनादेखि सुनसान छ । अरनिको राजमार्ग भएर नाकामा अहिले निजी प्रयोजनका लागि दैनिक आठ/दसवटा सवारी साधन आउजाउ गर्छन् । व्यापारको त के कुरा, चीनले अध्यागमनद्वारा जारी एकदिने पासका आधारमा दिँदै आएको सुविधा पनि रोकेको छ ।

सिन्धुपाल्चोक उद्योग वाणिज्य संघका अध्यक्ष कमलकुमार श्रेष्ठका अनुसार भूकम्पअघि नै खासामा थन्केको नेपाली व्यवसायीको झन्डै तीन अर्ब रुपियाँबराबरको चार सय कन्टेनर व्यापारिक सामान चीनले छाडेको छैन । नेपालतर्फको सडक, भन्सार कार्यालय र अध्यागमन गत असोजदेखि नै सञ्चालनमा आए पनि चीनले नचाहेका कारण व्यापार ठप्प भएको हो । श्रेष्ठ भन्छन्, “यातायात र आयात–निर्यात व्यापारमा गरिएको करोडौँ लगानी डुबेको छ । ३० प्रतिशत व्यापारी त पेसाबाटै पलायन भएका छन् ।”

व्यापारका लागि नाकामा १ हजार ५ सयभन्दा बढी सवारी साधन सञ्चालनमा थिए । वर्षौंदेखि सञ्चालनमा रहेको चीनसँगको एउटै मात्र प्रमुख नाका बन्द भएको नौ महिना बित्दा पनि यसलाई सरकारले कहिल्यै गम्भीर रूपमा नलिएको नेपाल हिमालय सीमापार वाणिज्य संघका अध्यक्ष विष्णुबहादुर खत्रीको गुनासो छ । भन्छन्, “यस्तो अप्ठ्यारो परेका बेला चीनको सहयोग पाइएन ।”

व्यापारसँगै सयौँ नेपालीको रोजीरोटी गुम्दा पनि राज्यको ध्यान नगएको सिन्धुपाल्चोक उद्योग वाणिज्य संघका सचिव अर्जुन सापकोटाको भनाइ छ । निर्यात व्यापारसमेत ठप्प हुँदा नेपाली सामानको बिक्री पनि रोकिएको छ । नेपालबाट बर्सेनि, तामाका भाँडा, चाउचाउ, गलैँचा, जडीबुटी, हस्तकलाका सामान, दन्तमन्जन, घिउ, काठका मूर्ति, आलुचिप्स, ताजा दूध, सुती कपडा, सोलार उपकरण, डसना, अगरबत्ती, बिस्कुट, नक्कली गहनालगायतका सामान चीन निकासी हुँदै आएका थिए । 

पाँच हजार बेरोजगार

तातोपानी नाका वारिपारि सामान ओसारपसार, चिया पसल, साना होटल, कोठा भाडा, सामानको लोड–अनलोडमा संलग्न झन्डै पाँच हजारले प्रत्यक्ष रोजगारी गुमाएका छन् । नाकामा झोलेपोके व्यापारी पाँच सयको हाराहारीमा थिए भने तीन सय लोडअनलोडमा संलग्न लोडर ।

भिरालो जमिन, पहाड र पहिरो जाने जमिनका कारण उत्पादनबाट सीमा क्षेत्रका बासिन्दालाई तीन महिना मात्र खान पुग्छ । उक्त क्षेत्रका गाती, मार्मिन, फुलपिङकट्टी, लिस्ती, तातोपानी, घुमथाङ, राम्चे, मानेश्वारा, कर्थली, घोर्थलीलगायतका बासिन्दाको यो नाकाको योगदान उल्लेख्य छ । तातोपानी गाविसका पूर्वअध्यक्ष अमृतकुमार खड्का भन्छन्, “नाका बन्द हुँदा यसको असर हरेकको चुलोमा परेको छ ।”
 

 

पुरा पढ्नुहोस्

'इम्बोस्ड नम्बर प्लेट'मा पौने चार अर्बको खेलो

रामबहादुर रावल
संघीयतामा काम नलाग्ने गरी अनियमित तवरले हतार–हतार मुलुकभरका सवारी साधनको नम्बर प्लेटलाई इम्बोस्ड स्वरुपमा परिवर्तन गर्ने तयारी
पुरा पढ्नुहोस्

न सडक, न सुख्खा बन्दरगाह

सीताराम बराल
दुई वर्षमा केरुङ जोड्ने दुई लेनको सडक र रसुवागढीमा सुख्खा बन्दरगाह बन्ने सम्भावना क्षीण
पुरा पढ्नुहोस्

स्थानीयको विरोधले डेढ दशकमा पनि नबनेको प्रसारण लाइन

सुरेशराज न्यौपाने
प्रसारण लाइन मात्र होइन, सबस्टेसन निर्माणमा समेत ललितपुरकै स्थानीयका तर्फबाट ठूलो अवरोध कायम छ ।
पुरा पढ्नुहोस्

संवाद

‘चित्र कोर्नु मेडिटेसन हो’

शब्द/तस्विरः केशव थापा

मिथिला चित्रकलामा आफ्नो छुट्टै पहिचान बनाएका चित्रकार एससी सुमन यतिबेला सिर हाबाट राजधानी आइपुगेका छन् । उनको ‘कल्पवृक्ष’ शीर्षक चित्रकला सिद्धार्थ आर्ट ग्यालरीमा 
राखिएको छ ।

‘कल्पवृक्ष’मार्फत के देखाउन खोज्नुभएको हो ? 
तीन वर्षको मिहिनेतले बनाएका चित्र यसपटक प्रदर्शनमा राखेको छु । सन् २०१३ देखि २०१५ सम्म देशले भोगेका उत्तारचढावलाई मिथिला चित्रकलामार्फत देखाउने मेरो प्रयास हो ।

मिथिला चित्रकलामा कस्तोखाले रंगको प्रयोग हुन्छ अनि के यसमा रंगको पनि अर्थ हुन्छ ?
मिथिला चित्रकलामा प्राकृतिक रंगको प्रयोग गरिन्छ । विशेषत: सेतो, पहेँलो र रातो रंग बढी प्रयोग गरिन्छ । यी रंगले मिथिलाको धर्म र संस्कृतिको पहिचान दिन्छन् ।

चित्र कोर्दा के कुराले तपार्इंलाई आनन्दित बनाउँछ ?
चित्र कोर्नु भनेको मेडिटेसन हो । जब पूरै चित्र बनाएर प्रदर्शनीमा राखिन्छ अनि म सबैभन्दा बढी आनन्दित महसुस गर्छु ।

तपाईंको चित्र सबैभन्दा बढी कति मूल्यमा बिक्री भएको छ ?
चित्रको मूल्यभन्दा पनि चित्र बुझेका मानिसले खरिद गर्दा मलाई खुसी लाग्छ । अरू विधाजस्तो 
यसले मानिसको ध्यान खिच्न सकेको छैन ।

मिथिला चित्रकलाबाहेक तपाईंले अरू चित्र कोरेको पाइएन, अन्य चित्रकलामा किन रुचि नदेखाउनुभएको ?
म सिरहामा जन्मेका कारण घर र समाजका भित्तामा मिथिला चित्रकला नै बढी देखेँ । यसमै ध्यान केन्द्रित भइरह्यो । 

यो तपाईंको कतिऔँ प्रदर्शनी हो ?
यो मेरो १५औँ एकल प्रदर्शनी हो । सन् १९९१ मा मैले पहिलो मिथिला लोक चित्रकला प्रदर्शनी विराटनगरमा गरेको थिएँ ।

अबको योजना के छ ?
काठमाडौँको प्रदर्शनीको प्रतिक्रियापछि पुन: नयाँ थिममा चित्र कोर्ने सोचमा छु ।

पुरा पढ्नुहोस्

'चार राजदूतलाई भेट्न पाइनँ'— मदनकुमार भट्टराई

प्रदीप बस्याल
पूर्वपरराष्ट्र सचिव एवं जर्मनी र जापानका लागि पूर्वराजदूत हुन् मदनकुमार भट्टराई । शिक्षक, पत्रकार हुँदै परराष्ट्र सेवा प्रवेश गरेका भट्टराईले ‘इन्स्टिच्युसनल मेमोरी’ बलियो हुनुपर्नेमा जोड दिँदै आएका छन् ।
पुरा पढ्नुहोस्

‘नयाँ शक्ति होइन, सफा राजनीतिको खाँचो’— प्रा कृष्ण खनाल

जनकराज सापकोटा
मुलुकको राजनीति सही बाटोतर्फ नगएकामा निराश छन्, राजनीतिशास्त्रका प्राध्यापक कृष्ण खनाल । आन्दोलनहरू सफल भए पनि त्यसको भावना अनुसार पद्धति विकास गर्न नेताहरू अक्षम भएकाले राजनीति परिणामहीन हुन पुगेको उनको ठम्याइ छ । उनीसँग यही सन्दर्भमा जनकराज \'नेपाल\'ले गरेको संवादको सम्पादित अंश :
पुरा पढ्नुहोस्

‘ऋण तिर्न नाटकमा फर्किएँ’

सिपी अर्याल
सिने पर्दामा अति व्यस्त अभिनेता दयाहाङ राई यतिबेला नाटक खेलिरहेका छन् । आफूलगायत साथीहरूको संलग्नतामा मण्डला थिएटर खोलेपछि त्यही नाटकघरमा राईले अभिनय गरेको पहिलो नाटक हो, र...माइलो ।
पुरा पढ्नुहोस्

‘मलाई उपप्रधानमन्त्रीको कुर्सी कोक्याइरहेको छ’— चित्रबहादुर केसी

रामबहादुर रावल
प्रतिपक्षको कुर्सीबाट ग्रामीण लबजमा सरकारप्रति कटाक्ष गर्ने शैलीका कारण चर्चित छन्, चित्रबहादुर केसी । उपप्रधानमन्त्री एवं सहकारी तथा गरिबी निवारण मन्त्री केसीसँग पहिलोपल्ट सरकारमा पुग्दाको अनुभव र समसामयिक राजनीतिबारे नेपालले गरेको संवाद :
पुरा पढ्नुहोस्

खेलकुद

क्यान्जिङमा हिउँ चिप्लेटी

प्रदीप बस्याल

भूकम्पसँगै थिलथिलो भएको रसुवाको लाङटाङ उपत्यकास्थित क्यान्जिङ गुम्बामा १४ माघमा अकस्मात् रमाइलो माहोल बन्यो । दुई फिटसम्म परेको हिउँमा १४ जना स्वदेशी स्किवाज प्रथम राष्ट्रिय स्कि च्याम्पियनसिपमा सहभागी भए । नेपाल स्कि संघका कोषाध्यक्ष जितेन्द्र श्रेष्ठ सुनाउँछन्, “आठ वर्षदेखिको योजना बल्ल सफल भयो ।”

हिमालै हिमालको देश भए पनि नेपालमा स्कि बिरानो खेलजस्तो लाग्छ । तर, स्किइङमा रुचि राख्नेले यहाँ उपयुक्त ठाउँको खोजी गरिरहेकै छन् । बेलायतमा बस्ने नेपाली स्कि प्रशिक्षक कृष्ण थापा गत वर्ष आफ्ना साथीहरूसँग रसुवाको केन्जिङ पुगेर स्कि खेलेका थिए । उनी यसपालि पनि ४ पुसमा त्यहीँ पुगे । तर, पर्याप्त हिउँ थिएन । र पनि, थापासँगै गएका नेपाल स्कि संघका केही पदाधिकारीले च्याम्पियनसिपको योजना बुनिहाले । क्यान्जिङकै स्थानीय होटल व्यवसायी नेरुप तामाङलाई राम्ररी हिउँ परे खबर गर्न भनेर फर्किए संघका पदाधिकारी । अन्तत: १४ माघमा आयोजित राष्ट्रिय च्याम्पियनसिप आयोजना भयो ।

स्किइङ त्यसै पनि महँगो खेल हो । जहाँतहीँ गर्न सकिँदैन । स्कि सेट र अन्य गियरमा मात्रै कम्तीमा पाँच लाख रुपियाँ खर्च हुन्छ । त्यसमाथि नेपालमा स्किका प्रशिक्षक शून्यप्राय: छन् । विदेशमा गएर सिक्दा प्रशिक्षण खर्च उत्तिकै महँगो तिर्नुपर्छ ।

नेपालमा रहेका दुई अल्पाइन स्कि प्रशिक्षक रामप्रसाद गुरुङ र शेरबहादुर गुरुङले भारतीय सेनामा रहेर कश्मीरमा काम गर्दा व्यावसायिक रूपमा सिकेका हुन् । रामप्रसादले भारतका तर्फबाट एसियन गेम्समा रजत पदकसमेत जितिसकेका छन् । संघका कोषाध्यक्ष श्रेष्ठ भन्छन्, “दुवैले प्रशिक्षित गरेका खेलाडीले बिस्तारै अरूलाई सिकाउन थालेका छन् ।”

अझै पनि धेरैजसोले युरोपतिर गएर सिकेका छन् । कतिलाई संघले पठाउँछ त कति आफ्नै खर्चमा जान्छन् । तिनैमध्येकी हुन्, महिलातर्फ विजेता घोषित फुन्जो लामा । लङ लाइन (हेलिकप्टरमा झुन्डिएर गरिने काम)की नेपालकै पहिलो व्यावसायिक महिला हुन् । त्यसको तालिमका लागि केही महिनाअघि स्वीट्जरल्यान्डको जम्र्याट सहर पुगेपछि बल्ल उनले स्किलाई नजिकबाट बुझ्ने मौका पाइन् । दुई हजारभन्दा कम उचाइमै बाह्रमासे हिउँ पर्ने त्यहाँका बालबालिका नै मज्जासँग स्किइङ गर्दा रहेछन् । फुन्जोले सुनाइन्, “मेरो लङलाइन प्रशिक्षक स्किको पनि प्रशिक्षक भएकाले मलाई बोनसजस्तै भयो ।”


स्वीट्जरल्यान्डमा केबलकार चढेर माथिसम्म जाने अनि स्किइङ गर्दै तल ओर्लनेको कमी छैन । नेपालमा भने धेरैतिर ट्रेकिङ गरेरै उकालो लाग्नुपर्छ । त्यही सही, धेरै मिहिनेत गरेर उचाइमा पुग्ने र सहजै तल ओर्लने मौलिकता जोडेर नेपालमा स्किइङको ब्रान्डिङ गर्न सकिने अवस्था छ ।

स्किइङमा जति पोख्त हुँदै गइयो, उति उचाइमा खेल्न खोजिन्छ । क्यान्जिङमा पर्याप्त हिउँ नपरेपछि केहीअघि फुन्जो र अन्य साथी त्यसमाथिको हेलम्बु जाने बाटोमा पर्ने ५ हजार २ सय मिटर उचाइमा रहेको गेन्जा पासमा स्किइङ गरेका थिए । फुन्जो भन्छिन्, “तर, क्यान्जिङमा स्किइङ गर्न भनेर गएका २४ जनामध्ये ६ जना मात्र गेन्जा पुग्न सक्यौँ ।”

क्यान्जिङमा भने चार सयदेखि पाँच सय मिटरको अल्पाइन रेस मात्र भएको थियो । त्यसमा पनि टर्निङ र ब्रेकको सीप ज्यादा प्रयोग भयो । तर, दूरी र झुकावका हिसाबले त्यसलाई विशेष मान्न सकिँदैन ।  

हिउँ उचाइमा मात्र पर्ने भएकाले शारीरिक रूपमा फिट हुनैपर्छ । स्कि बुट, स्किज, स्टिक, हेल्मेट गरेर कम्तीमा १५ किलो बराबरका अन्य तौल थेग्न सक्नुपर्छ । त्यसमाथि व्यावसायिक स्किबाजसँग शारीरिक बनोट र अवस्था सुहाउँदो एउटा स्कि सेट चाहिन्छ ।

नेपालमा कहाँ कुन समयमा स्किइङ खेल्ने परिवेश तयार हुन्छ भन्ने जानकारी नै नभएको यसका सौखिन गुनासो गर्छन् । स्कि संघले जुम्लाको खाडीचौर र दोलखाको कुरीमा यसअघि 
सम्भाव्यता हेरे पनि व्यावसायिक रूपमा खेल केन्द्र बनाउन सकिने/नसकिने ठोकुवा गरेर उसैले भन्न सकेको छैन ।

नेपालले स्किइङमा विभिन्न अन्तर्राष्ट्रिय प्रतिस्पर्धा र ओलम्पिकमा सहभागिता जनाउँदै आए पनि त्यसका लागि खेलाडीहरू युरोपेली देश, कोरिया, चीन, इरान र जापानसम्म पुगेर तयारी गर्छन् । फुन्जो भन्छिन्, “नेपालमा स्कि सिकेर भन्दा पनि यसलाई अन्य खेलसँग जोड्न सके मात्र सफल हुन सकिन्छ ।” 

पुरा पढ्नुहोस्

सुरक्षा घेरामा साग

नवीन अर्याल
बहुप्रतिष्ठित खेल प्रतियोगितामा सुरक्षा चुनौती
पुरा पढ्नुहोस्

नेपाली टिम सागका लागि परिपक्व

ज्ञानेन्द्र आचार्य
बंगबन्धु गोल्डकप, सागमा नेपालका लागि वास्तवमै एउटा राम्रो तयारी बनेको छ ।
पुरा पढ्नुहोस्

महान् मेसी

ज्ञानेन्द्र आचार्य
फुटबलमा लय र प्रभाव अझै बढोत्तरी
पुरा पढ्नुहोस्

किन धरापमा छन् जीवनराम ?

नवीन अर्याल
कुवेती प्रकरणसँगै नेपाल ओलम्पिक कमिटी नेतृत्वमा छटपटी
पुरा पढ्नुहोस्

साहित्य

अल्बानियाको आख्यान

राजकुमार बराल

समय : दोस्रो विश्वयुद्धको । इटालीका तत्कालीन शासक बेनिटो मुसोलिनीको आदेशमा सन् १९३९ अप्रिल ७ मा जनरल अलफ्रेडो गुजोनी नेतृत्वको फौजले अल्बानियाका राजा जोग (जोगु)माथि विजय प्राप्त गर्‍यो । उनको यो आक्रमण रणनीतिक थियो । उनी अल्बानियाबाट ग्रीस हुँदै अन्य छिमेकी मुलुकमाथि आधिपत्य कायम गर्न चाहन्थे । तर, लक्ष्यमा भने सफल हुन सकेनन् । बरू, एडोल्फ हिटलरका नाजी सैन्यले युगोस्लाभिया, ग्रीसजस्ता छिमेकी मुलुकका साथसाथै अन्तत: इटाली नियन्त्रित अल्बानिया पनि आफ्नो अधिनमा लियो ।

सन् १९४३ मा अल्बानियामाथि जर्मनीले आधिपत्य कायम गर्ने र त्यसपछिका घटनाचक्रलाई उपन्यासको प्रमुख विषयवस्तु बनाएका छन्, इस्माइल कादरीले आफ्नो उपन्यास द फल अफ द स्टोन सिटी अर्थात् ढुंगे सहरको अवसानमा । अल्बानिया इतिहासका विभिन्न कालखण्डमा तानाशाहबाट शासित मुलुक हो । अटोम्यान शासनताका क्रिस्चियन धर्म मान्ने अल्बानियालीहरू इटाली, ग्रीस, इजिप्टलगायतका मुलुकमा शरण लिन गएका थिए । नभागेका वा अल्बानियामा नै रहेकाहरू भने धर्म परिवर्तन गरेर मुस्लिम बने । भनिन्छ, अठारौँ शताब्दीसम्ममा दुईतिहाइ अल्बानियालीहरूले धर्म परिवर्तन गरेका थिए । ठूलो संख्यामा मुस्लिम जनसंख्या बनाउन सफल भएकै कारण सन् १९१३ सम्म अटोम्यान शासन टिकेको थियो ।

यस्तै विभिन्न ऐतिहासिक घटना कादरीका उपन्यासका प्रमुख विषयवस्तु हुन् । विशेष गरी उपन्यासले हिटलरका नाजी सैन्य अल्बानियामा आएदेखि कम्युनिस्ट शासनसम्मको घटनाक्रमलाई समेट्छ । जर्मनी सैन्य स्वघोषित ‘स्वतन्त्रताका पुजारी’को भेषमा अल्बानिया छिरेपश्चात्को पहिलो स्टेसन हो, जिरोकास्टर अर्थात् प्राचीन ‘स्टोन सिटी’ । यही सहर र यसको वरिपरि विकसित घटना र मुख्यत: यस सहरले देख्नु/भोग्नुपरेका सन्दर्भहरूको सेरोफेरोमा कथा घुमेको छ । सोही सहरमा एउटै नामधारी दुई जना डाक्टर बस्थे, जसलाई छुट्याउन ‘बिग डाक्टर गुरामेटो’ र ‘लिटिल डाक्टर गुरामेटो’ भन्ने गरिन्थ्यो । भूमिकाका आधारमा पहिलो डाक्टर प्रमुख पात्र हुन् ।

हुन त नाजी फौजका अघि अल्बानियालीसामु आत्मसमर्पणको विकल्प थिएन । यद्यपि, केहीले प्रतिकारस्वरूप जर्मनका मोटरसाइकलमाथि आक्रमण गरेपछिको परिणामस्वरूप सयौँ अल्बानियालीलाई नाजी सैन्यले बन्दी बनाइसकेका थिए । तर, कथाले एक फरक मोड तब लिन्छ, जब बिग डाक्टर गुरामेटोले नाजी फौजका कमान्डर फ्रिज भोन स्वाबेलाई एक विशिष्ट आतिथ्यताका साथ आफ्नै घरमा रात्रिभोज गरेर स्वागत गर्छन्, सन् १९४३ सेप्टेम्बर १६ मा । युद्घले थकित र बूढा देखिने सैन्य कमान्डर र डा गुरामेटो विश्वविद्यालय पढ्दाका साथी थिए । तर, यही विषयलाई लिएर अल्बानियाली जनता दुई खेमामा बाँडिन्छन्, डाक्टर देशद्रोही या राष्ट्रसेवक ?

कमान्डरसँगको चिनाजानी र डाक्टरको प्रयासको परिणामस्वरूप नाजी फौजले बन्दी बनाइएकाहरू छुट्छन्, जसमा सामान्य अल्बानियालीका साथै एक प्रसिद्ध औषधि व्यापारी यहुदी पनि थिए । डाक्टरका प्रशंसकले उनलाई एक कुशल कूटनीतिज्ञ भनेर उनको सफलताका प्रशंसा गरे भने विपक्षीहरूले जर्मनीमा पढेको स्त्रीरोग विशेषज्ञ डाक्टरले शत्रुलाई आतिथ्यता गर्‍यो भनेर उनको खोइरो खने ।

डाक्टरलाई त्यतिबेला समस्या पर्छ, जब दोस्रो विश्वयुद्धको समाप्तिपछि अल्बानियामा कम्युनिस्टहरूको शासन सुरु हुन्छ । उनीहरूले डाक्टरलाई नाजीहरूसँग सहकार्य गरेकामा आलोचना मात्र गरेनन्, नाम मिलेकै कारण दुवै डाक्टर यातनाको भागिदार बन्छन् । मुख्यत: यहुदीलाई छुटाएको विषयलाई लिएर डाक्टरलाई बढी नै केरकार गर्छन् । जर्मनका शत्रु मानिने यहुदीलाई समेत छुटाएको यो घटनालाई एक शंकास्पद देशद्रोही घटनाका रूपमा हेरिन्छ । यस घटनाका अनुसन्धानकर्ताले दबाब दिँदै सोध्छन्, ‘तपाईंले भनेका सब कुरा साँचा हुन् । तर, यी सब कुरा हामीलाई थाहा छन् । हामीलाई बाँकी कुरा भन्नूस्, जुन हामीलाई थाहा छैन ।’ कथाको पछिल्लो भागमा त्यहाँ आएका सैन्य कमान्डर भोन स्वाबे साँच्चै डाक्टर गुरामेटोका पुराना मित्र थिए वा अरू कोही ? यो रहस्यले विशेष स्थान पाउँछ ।

भनिन्छ, इतिहास आफैँमा पनि शतप्रतिशत सत्य हुँदैन । इतिहासमा पनि केही न केही बढाइ–चढाइ हुन्छ भने इतिहास लेखन प्राय: शक्तिबाट सञ्चालित हुन्छ र सोही अनुसार लेखिन्छ र लेखाइन्छ । अर्कातर्फ साहित्य जहिले पनि कपोलकल्पित मात्र हुँदैन, बरू सामाजिक, राजनीतिक, सांस्कृतिक, घटना तथा परिघटनाबाट प्रभावित हुन्छ । यो उपन्यासमा वर्णित घटना पनि तत्कालीन समयका उपज हुन् । जर्मनी, इटाली, अल्बानिया, रुसजस्ता युरोपेली देशमध्ये बीसौँ शताब्दीको तत्कालीन सम्बन्धलाई यो उपन्यासले प्रतिनिधित्व गर्छ । जर्मनी—इटाली समूहको हारपछि विजेता बनेका रुसलगायतका मुलुकले हारेका मुलुकमाथि गरेको व्यवहारको चित्रणको एक प्रतिनिधि पात्र डाक्टर गुरामेटो आफैँ हुन् ।

उपन्यासमा शतप्रतिशत सत्यको दाबी गर्न नसकिए पनि तानाशाह र कम्युनिजमको चेपुवामा परेको डाक्टर गुरामेटो तत्कालीन युरोपेली राजनीतिक अवस्थाको प्रतिनिधि पात्र भने अवश्य नै हुन् । पुरातन शैलीमा समयको क्रमबद्घताका साथ (१९४३, १९४४, १९५३) लेखिएको यो उपन्यास व्यंग्यवाण, उत्सुकता र यथार्थता मिश्रित अल्बानियाको मध्य बीसौँ शताब्दीको ‘फिक्सनलाइज्ड हिस्ट्री’ अर्थात् आख्यानिक इतिहास हो । 
 

द फल अफ द स्टोन सिटी 

लेखक    :    इस्माइल कादरी
अंग्रेजी अनुवाद    :    जोन हंगसन
प्रकाशक    :    क्यानोनगेट
पृष्ठ    :    १६८

पुरा पढ्नुहोस्

कथा: सहमति

प्रदीप नेपाल
“ना ! यो अन्तर्राष्ट्रिय सहयोग होइन । हाम्रो आन्दोलनलाई बदनाम गराउने औजार बनेको छ यो ।”“कसरी ?”
पुरा पढ्नुहोस्

धरावासीको हतारको कमजोर रचना 'रेड स्क्वायर'

जनकराज सापकोटा
पछिल्ला वर्षमा धरावासीको गर्भधारण क्षमता देखेर धेरैले जिब्रो काढ्छन् । नकाढून् पनि कसरी ? प्रत्येक वर्षको सिँढीमा उनी जुम्ल्याहा, तिम्ल्याहा किताब जन्माउँछन् ।
पुरा पढ्नुहोस्

मात नदिने कक्टेल 'क्रसिङ स्याडोज'

सरोज जीसी
पुस्तकको सबल पक्ष भनेको कृतिलाई साहित्यिक बनाउने महत्त्वाकांक्षामा अनावश्यक शब्दजालको प्रयोग छैन र पाठकले गम्भीर रूपमा सोच्नुपर्ने कुनै जटिल भाषा छैन ।
पुरा पढ्नुहोस्

संस्मरण: सत्यजितको संसार

प्रकाश सायमी
कतिपय मानिस फिल्म स्कुलमा गएर फिल्म पढ्छन् र सिक्छन् तर मेरा निम्ति सत्यजित आफैँ एक स्कुल हुन्, फरक यत्ति छ ।
पुरा पढ्नुहोस्

ब्लग

नोटबुक

सिपी अर्याल

पेट्रोल पम्पमा फन्को

पुसको अन्तिम साता सुनौली यात्रामा थियौँ मेरा मित्र र म । नाकाको चहलपहल हेर्ने अनि मोटरसाइकलमा पेट्रोल पनि भर्ने उद्देश्य थियो । भैरहवा हुँदै सुनौली बोर्डर पुगियो । एक पाइला नेपाल र एक पाइला भारतमा थियो । त्यो सम्झेर लाग्यो, देश त नक्सामा होइन, मनमस्तिष्कमा हुन्छ । सीमा कट्दा केही डर लागिरहेको थियो, डराउनुपर्ने कारणचाहिँ थिएन । बोर्डरनिरका भारतीय प्रहरीले टुटेफुटे नेपालीमा मुस्कुराउँदै सोधे, “कहाँ जान लाग्नुभो ?” हामीले ओठ चुच्याउँदै भारततिर देखाएर यस्सै घुम्न हिँडेको बतायौँ ।

सीमानजिकैका प्राय: पेट्रोल पम्प बन्द थिए । त्यसबारे सोध्दा पत्ता लाग्यो, सबै इन्धन नेपालतिर ‘सप्लाई’ हुँदाहुँदै रित्तियो रे ! अलि पर एउटा पम्प खुला थियो । त्यहाँ पुग्दा पेट्रोल लिन बसेका २०/२५ जनाको क्यू देखिन्थ्यो । लाइनमा केही खासखुस चल्दै थियो । बुझिनँ । ‘१५ रुपियाँ बट्टा काट्छ है ।’ कसैले भनेको सुनेँ । त्यसको अर्थ हुन्थ्यो, हामीले भारतीय रुपियाँ (भारु) एक सय लिन नेपाली रुपियाँ १ सय ७५ दिनुपर्ने, १ सय ६० होइन । तेल भरेर भारु नै दिएचाहिँ नपर्ने । मेरो रिसको पारो चढ्यो । तर, त्यहाँ रिसाएर काम बन्नेवाला थिएन । साथीसँग केही भारु रैछ । चुपचाप लाइन बसेँ ।
‘कित्ने डालोगे ?’ पम्पमा बसेको केटोले सोध्यो । भनेँ, “फूल ट्यांक और क्या ?”
“नही मिलेगा ।”
“क्युँ ?”
“दो सौका डालो । फिर क्यू पे बैठो । फिर दो सौका डालो ।”
म छक्क परेँ । एकैपटक ट्यांकी भर्न नदिने, घुमिफिरी आएर राखे पाइने । म बाठो भएँ ।
“तुझे एक सौ देंगें ।” उसले मुन्टो हल्लायो । “दो सौ देंगें ।” फेरि भनेँ । ‘नाइ’को मुन्टो हल्लाइरह्यो । घूसको रकम बढ्दैबढ्दै पाँच सय पुग्यो तर ऊ मानेन ।
“क्या करेंगे तो होगा ?”

“घुम घुम कर क्यू पे बैठो हो जाएगा ।” दु:ख दिने मेलो देखेर रिस उठ्यो । खास, यताका भाइभारदारले पम्प रित्याउन थालेकाले उताकाले त्यसो गरेका रे ! नेपाली भाइभारदार पनि फन्को लागेको लाग्यै । पम्पमा जतिखेरै उही अनुहारका मान्छे घुमेका घुम्यै । म पनि आठ पल्टसम्म पम्पको घेरो लगाएर तेल हालेँ । अनि, गह्रुँगो ट्यांकी र हलुँगो मन बोकेर फर्किएँ ।

लिटरको ८० रुपियाँ !

मोटरसाइकलमा तेल टन्न थियो, लुम्बिनी घुम्न हिँड्यौँ । बाटोमा मानिसहरू हुस्सुको पर्दा पन्छाउँदै ठमठमी हिँडिरहेका थिए । खित्रिङ–खित्रिङ बज्दै साइकल पनि कुदेका देखिन्थे । फाट्टफुट्ट मोटरसाइकल दगुरेका । रिसाएको मधेस गुम्म फुलेर बसेको थियो । सडकमा मोटर गुड्न दिइएको थिएन । हामी जोखिम मोलेरै अघि बढ्यौँ ।

लुम्बिनी परिसर सुनसान थियो । अघिपछि खैरो अनुहारले छरेको उज्यालोमा धपक्क बल्ने लुम्बिनी यसपालि झोक्राएको थियो । मध्यमस्तरीय होटल प्राय: बन्द थिए । केही सानामसिना पसल हुस्सुको घुर्मैलो च्यादर ओढेर ठिंग उभिएका थिए । एउटा टहरोजस्तो रेस्टुराँमा खाजा खान बस्यौँ । खाजा आउन केही बेर लाग्ने जानेपछि अगाडिको सानो पसलतिर म गएँ । यो देशझैँ कक्रकिएका पानीका बोतलमा टम्म मिलाएर केही वस्तु राखिएका थिए, अनुमान लगाएँ त्यो पेट्रोल होला ।

नजिक गएर फुच्चे साहूजीलाई सोधेँ, “यो के हो ?” पेट्रोल रैछ । “सस्तो छ हजूर ।” बच्चो साहूजी मुस्कुरायो । उत्सुकता लागिहाल्यो । कालोबजारिया पेट्रोल त्यहाँ कसरी सस्तो ? “८० रुपियाँमा लैजानूस् ।” म झन् छक्क परेँ । बोतलको बिर्को खोलेर नाक त्यसको घाँटीतर्फ बढाउँदा ह्वास्स अरू केही कुराको गन्ध आयो । बोतलबाट बढी जीवनजलको र थोरै पेट्रोलको गन्ध आयो । हाँस्दै निस्किएँ । पसले केटो त्यही मधेसझैँ फुल्लिएर मलाई हेरिरह्यो ।

भूकम्पको भक्कानो

त्यसै दिन साँझ काठमाडौँ फर्किनु थियो । रात्रिबसको ९ बजेको टिकट भएकाले बसपार्क हिँडेँ । सिटमा मान्छे र पेट्रोल बोकेका डब्बा बडो मिलनसार भई राजधानीतर्फको यात्रामा थिए । बिहानको ३ बजे मुग्लिङ कट्दा मान्छे घुर्न थालिसकेका थिए । केही बेरमा मछेउ बसेको एक मानिस अचानक चिच्यायो, “ए भूकम्प आयो गाडी रोक ! गाडी रोक भूकम्प आयो !”

ऊ यति बेस्सरी चिच्याएको थियो, एकनासले घ्यारघ्यारिएर दौडिरहेको गाडी घ्याच्च रोकियो । गाडी रोकिएपछि त्यो मानिसतिर हेर्दै अरू यात्रु खितखिताएर हाँसिरहेका थिए, भूकम्प आएकै थिएन ! त्यो मानिस भने झोक्राएर बसिरहेको थियो । उसलाई कसैको मतलब भएजस्तो देखिँदैनथ्यो । गाडी अघि बढ्यो । त्यो मानिसलाई केही त्यस्तै पिर परेको हुनुपर्ने लख काटेँ । ऊ निद्राको बेहोसीमा हुँदा अचानक उठेर ‘भूकम्प भूकम्प भूकम्प’ भन्दै किन भक्कानिएको ?

कलंकी झरेपछि म पनि त्यो मानिससँगै खुसुक्क झरेँ बसबाट । सँगै चिया खाऊँ भनेर अनुरोध गरेँ । उसले नकारेन । चिया खाँदै कुरा गरिरहँदा थाहा पाएँ, गोरखा घर भएको उक्त मानिसले भूकम्पमा परिवार र घर गुमाएको रहेछ । त्यही पीडाले आफू तर्सिरहने मलाई सुनायो । म चुपचाप रहेँ । 

पुरा पढ्नुहोस्

नोटबुक

रामबहादुर रावल
ग्यासको हाहाकारमा छटपटिएका बेला मुलुकका कार्यकारी प्रमुखको यो भाषणले कुन सहरियालाई छोएन होला ? घरघरको समस्यालाई लिएर उनले जुन स्वैरकल्पना सार्वजनिक गरे, धेरैका लागि त्यो व्यथामाथिको कठोर व्यंग्य नै थियो ।
पुरा पढ्नुहोस्

नोटबुक

जनकराज सापकोटा
हिन्दी भाषामा चर्को हप्कीदप्की खाएपछि ती तन्नेरी लुरुक्क परे र नजिकैका साथीसँग सानो स्वरमा भने, “नेताले यो नदी नबेचेको भए, हाम्रा अगुवा गतिला भएका भए, हाम्ले यसरी हप्कीदप्की खान पथ्र्यो र !”
पुरा पढ्नुहोस्

भूकम्पपछि मौलाएको लोभ [अडियोसहित]

जनकराज सापकोटा
धादिङ सलाङटारका दुई अगुवाले गाउँँमा राहतले निम्त्याएको विकृति र राहतको लोभमा के सम्म गाउँँमा भयो भन्ने केही प्रतिनिधि घटना सुनाए ।
पुरा पढ्नुहोस्

नोटबुक

जितेन्द्र साह
विराटनगर–जोगबनी नाका क्षणभरका लागि युद्धभूमिजस्तो भए पनि क्षणभरमै त्यहाँको जीवन गतिशील भइहाल्छ ।
पुरा पढ्नुहोस्

तस्विर/भिडियो

तस्विर: बौद्ध स्तूपाको पुन:निर्माण पालो

लक्ष्मीप्रसाद ङाखुसी

१२ वैशाखको भूकम्पले क्षतिग्रस्त काठमाडौँको उत्तरपूर्वी भेगमा रहेको प्रसिद्ध बौद्ध स्तूपाको पुन:निर्माण सुरु भएको छ । १ सय १८ फिट अग्लो स्तूपाको सम्पूर्ण काम दुई वर्षभित्रै गरिसक्ने बौद्धनाथ क्षेत्र विकास समितिले जनाएको छ ।

स्तूपालाई सन् १९७९ मा युनेस्कोले विश्व सम्पदामा सूचीकृत गरेको थियो । 
यो संसारकै ठूलो स्तूपाका रूपमा समेत परिचित छ । 

पुरा पढ्नुहोस्

सेताम्मे सेल्फी

एलपी देवकोटा
भारी हिमपातका कारण यातायात अवरुद्ध भए पनि युवकयुवतीले पैदलै हिउँको उत्सव मनाइरहेका भेटिन्छन् ।
पुरा पढ्नुहोस्

खाजा बाजी

मैत्या घर्ती मगर
रुकुमको तकसेरामा काठ बोक्ने क्रममा युवकयुवतीबीच अनौठो खेल खेल्ने चलन पनि छ ।
पुरा पढ्नुहोस्

[तस्विर कथा] जालमा जिन्दगी

आरके अदीप्त गिरी
जन्मेदेखि किताबकापीको अनुहार नदेखेका गुलाफी मुखिया, ४३, को ज्ञान र सीप भन्नु अहिले उही बाबुबाजेले सिकाएको जाल र हन्डी भएको छ ।
पुरा पढ्नुहोस्